donderdag 26 juli 2012

Foto-expo en de wegwerpmaatschappij

In september hadden we met de vrijwiliggers van de canton een middag georganiseerd voor artistes et artisans. Een uitwisseling van kunst en ambachten. Er waren flink wat mensen aanwezig en één van de aanwezigen was een Hollander, pardon; Fries. Enige tijd later waren mijn kind en ik bij hem en zijn vrouw te eten en zij vroeg of ik mee wilde doen met een foto-expositie. Ze had foto's van mij gezien op mijn website en de expositie zou in de zomer zijn.

Om een lang verhaal kort te maken; gisteren waren we ter plaatse om de foto's - op A3 formaat - in de kaders te stoppen. In totaal 27 fotografen, met ieder zes foto's. De expositie zelf is van 8 t/m 12 augustus in saint Laurent de la Cabrerisse (voor wie toevallig ter plaatse is).

Het is wel te hopen dat het mooi weer blijft, vooral niet teveel wind, want de foto's zullen buiten in de tuin worden opgehangen. Voor de opening (dagelijks om 17 uur) zullen ze opgehangen worden, en na afloop (rond 20 uur) worden ze weer binnen in de villa gezet. Villa Céline, een niet meer onderhouden pand, met een grote tuin aan de achterkant. Een prachtige entourage.

Wel triest om zo'n mooi pand zo verwaarloosd te zien. En het is niet het enige in de regio. Veel grote, slecht-of-niet-onderhoude huizen, die voor de meeste mensen onbetaalbaar zijn. En zelfs als je zo'n pand kan kopen zijn de kosten van onderhoud enorm. Ondanks de prijzen van bouwgrond is het goedkoper een nieuw huis neer te zetten.

Helaas is dat dan weer een soort van snelbouw-effect. De moeder en dochter waar ik eergisteren schoonmaakte, hebben twee van zulke nieuwe huizen. Op de carrelage bij de dochter zitten lelijke vlekken van gemorst cement, dat krijg je niet meer weg. Bij beide huizen zitten de ramen aan de buitenkant vol met miniscule puntjes van verf. Tja, je zou toch eerst even de ramen beschermen voor je de laag erop spuit.... Verf op de houten drempels die er al afbladdert.

Eens liep ik met een Amerikaanse vriendin langs zo'n nieuwbouwwijkje in mijn dorp. "Kijk", zei ze, "nog een ghetto van morgen".

Misschien een mooi thema voor de volgende foto-expo?

Mariken

p.s. mijn deelnemende foto's

Links: Feu de saint Jean - juni 2008, Durban-Corbières

 Rechts: Vendange in zicht



 

Twee moesten van het territoire zijn (= Aude) de overige vier waren vrij.

Links: wijngaarden in de wintermist
Rechts: 'jong geleerd is oud gedaan', oftewel: mijn kindje toen die 2 was



Nou zijn al mijn foto's van hier,
dat scheelt een kopzorg ;-)

Links: Alan, gitarist/zanger in Occitan

Rechts: zonsondergang na regenbui





dinsdag 24 juli 2012

Huis(houding)

Tussen al het haken en muziek maken - en oja, ook nog een foto-expo binnenkort - heb ik zowaar even officieel werk. Van drie kanten kreeg ik hetzelfde adres, maar gelijk ook een vriendin op bezoek die het adres graag wilde 'hebben'. We zijn samen naar de afspraak gegaan die ik al had en in principe is zij degene die de huishouding daar gaat/blijft doen. Alleen had ze net een vakantie gepland van acht weken naar Indonesie (waar haar dochter's vader woont). Ze is twee keer geweest en nu 'mag' ik dan acht keer.

In de ochtend bij moeders - een vrouw van 88 die in het ene huis woont - in de ochtend bij de dochter, in het huis ernaast. De twee huizen staan samen op een flink stuk grond met uitzicht op de bergen en wijngaarden, werkelijk prachtig!

Toch vraag je je dan af hoe dat zal gaan als de moeder er niet meer is. De ingang, een groot hek, is het enige contact met de weg er naar toe, niet makkelijk om dat in twee opritten of iets dergelijks te verdelen. Maar je moet ook niet teveel nadenken over andersmans (in dit geval vrouws) ideeën.

Die keer dat ik met de vriendin erheen ging om verder af te spreken vroeg zij terug in de auto "eh, snap jij nou wat je daar moet SCHOON maken???". Maar ieder zijn idee, ook hier, en wat deze dames onder andere belangrijk vinden is het onderhoud van het houten meubilair met bijenwas. Uit een spuitbus, dat wel, maar ik vind het een heerlijk werkje. Doet me denken aan de meubels die we hadden, met mijn eerste echtgenoot, van een oude boerderij, vol houtworm. En zo eens per maand stopte ik de meubels in de was, een lekkere vette klodder uit een blikje. Wat rook het lekker! Helaas ruik ik niks, dus geen idee of de bijenwas uit de spuitbus hetzelfde ruikt, maar het voelt in elk geval eender.

Op de terugweg van het middagwerken besloot ik dat ik een ijsje had verdient en wilde zodoende stoppen bij onze dorpswinkel. In een vlaag van verstandverbijstering parkeerde ik mijn auto eerst bij een vriend. Om te vragen of het huisje naast hem wellicht binnenkort TOCH te huren is. Vorig jaar was het eigenlijk rond, maar na twee manden wachten kreeg ik te horen dat de eigenaar toch nog van alles wilde doen en niet zeker was of hij het nog wilde verhuren. Omdat hij het zelf in de vakantie gebruikt(e). Nu heeft hij een oplossing: de bovenste helft verhuren en de onderste helft voor zijn vakantie. Omdat de grond schuin loop zit er aan één kant van het huis een soort souterain. Hij is nu bezig dat uit te breiden en het dak van de uitbreiding wordt dan een (mijn?) terras voor het bovenste deel.

En oja, heel ernstig, als hij er zelf niet is, mogen we gebruik maken van het zwembad. Gelukkig dat ik m'n kind niet mee had. Want eerst even afwachten of het deze keer wél door gaat....

Het ijsje -daarna- smaakte wel dubbel zo lekker :-)

Mariken

woensdag 11 juli 2012

Verslavend

Op de website van drops vond ik een bikini/topje die uitnodigde tot uitproberen. Natuurlijk kon ik me vanaf het begin niet geheel aan het patroon houden en werd het een drie-kleuren-topje in plaats van uni. Daarbij - al hakende - vond ik een aantal punten wat minder "mijn stijl" zoals het meerderen in het midden.





Vervolgens kon ik ook andere uitprobeersels niet laten en heb ik inmiddels een paar exemplaren liggen in verschillende uitvoeringen. Dat wil zeggen; er zijn er maar twee echt af, de rest heeft anderhalve cup, moet nog afgehecht worden, of nog verder gehaakt volgens een idee dat al hakend opkwam. Zo is er eentje waarbij ik het gaaswerk in een andere trant uitprobeer. Volgens een gordijntje dat in mijn keuken hangt, maar per toeval vond ik hetzelfde patroon ook op de drops-site, dat was een teken!


Hierbij de foto's, van erbarmelijke kwaliteit; mijn camera is aan het overlijden, of anders wel de (nauwelijks meer) oplaadbare batterijen en mijn mobiele telefoon pakt de kleuren niet zo mooi op. Maar het moet ook nog een verrassing blijven, voor als ze ooit eens af zijn - dat wil zeggen: dat ik ze afrond en niet telkens een nieuw idee begin... tja, ik ken mezelf wat dat betreft onderhand! Schijnt bij mijn sterrenbeeld te horen (zei een andere waterman me eens... thanks Bob!)


 
Gelijk ook maar even "stipjes" uitproberen. Had het eens gedaan bij pannenlappen op verzoek van een bekende. Hoewel ik van dat stel volgens mij nou net geen foto heb gemaakt.

Het is wel meer werk en de 2e cup is dan ook nog niet af.
 

 Wie is dat dikkerdje???

Opgestuurd naar een vriendin die er gelijk een "lapje onder zag" na het zien van de foto's.





Mariken

Camembert !?

En weer een "nieuwe" rok

De streek waar we wonen is nogal ongeschikt voor de wikkelrokken die ik ooit in Nederland had gekocht. Ze waren hier niet altijd enkellang, maar ontnamen eerder het zicht vanwege het opwaaien. Een tweetal veiligheidsspeldjes hadden slechts gedeeltelijk effect; de wind rukte dermate hard dat er gaatjes ontstonden. De rokken kwamen dus op de stapel "te vermaken/hergebruiken". Dankzij het prototype is er alvast eentje nu wél bruikbaar.

Foto's: BVS (6 jaar)





Mariken

dinsdag 3 juli 2012

Alles in één

Vandaag in een helder moment mijn haakwerk meegenomen naar de tuin. Na het water putten is het altijd goed even te gaan zitten en waarom dan niet het nuttige met het aangename verenigen.

 Augurk of komkommer?
 De waterput, met het voor handen zijnde put-materiaal : een oude pan, een jip-en-janneke-emmertje, twee gietertjes van anderhalf en twee liter, een kan die ooit een waterfilter had en een fromage-emmertje, waarin schillen+ vanuit de keuken naar de tuin worden getransporteerd. En op de terugweg kunnen er boontjes in...!
Op de gok dat het - toch echt - een augurk is, ingelegd in zout. Ernaast de bescheiden oogst van vanochtend aan sperzieboontjes.
En tijdens anderhalf uur lekker genieten van in de tuin zitten, weer een cup gehaakt. Gebaseerd op dit topje. De hond is intussen de rivier ingedoken om te vissen. Ik moet hem nu alleen nog even leren de vis mee te nemen voor de baas.









Mariken

maandag 2 juli 2012

Leve de tuin!

Na inmiddels een paar keer boontjes van eigen tuin gegeten te hebben, hadden we ook al aardappels. En dat terwijl ik er geen gepoot had. Ze waren van de vorige tuinier. Een paar vergeten aardappels. Onze hond had er in het begin een aantal opgegraven, maar blijkbaar waren er toch nog een aantal blijven liggen. Van meer ervaren tuinders had ik gehoord dat het geen probleem was - ik had ooit eens vernomen dat je ziektes krijgt in je planten - maar dat ze alleen een stukje kleiner zouden zijn. Inderdaad zaten er haast kriel-aardappeltjes bij, maar wat waren ze lekker! Hoefde alleen een beetje afgeboend onder de kraan, schil was heerlijk dun.

Inmiddels groeit er een groen ding in de tuin. En ik probeer uit te vissen of het nou een augurk is of een komkommer. Het zijn 'broertjes', dus de planten lijken sprekend op elkaar. Voor mijn ongetrainde ogen tenminste. Maar ik weet toch vrijwel zeker dat ik op DIE plek augurken had gezaaid. Tja, de papiertjes zijn verregend en dus niet meer leesbaar. En om het water-geven te vergemakkelijken heb ik alles dicht op elkaar gezaaid.

Gisteren een courgette uit de tuin van een vriendin ingemaakt. Bij onze tuin staan de planten nog volop in bloei, want het is er erg schaduwrijk. Onder andere door de laurierbomen, van drie à vier meter hoog. Daardoor kon de eerste ingemaakte courgette van dit jaar een vrij vers blaadje laurier onder in de pot krijgen. Eigenlijk zou ik ook zelf jeneverbessen moeten gaan plukken, er groeien volop planten in de streek. Maar het zijn verschillende soorten, dus eerst even navragen welke het moet zijn en wanneer de besjes rijp zijn om te oogsten.

Wat het ook goed doet in de tuin is een plantje gekocht op de journée bio een maand terug: pimente forte. Al eerder had ik het eens geprobeerd in de plastic bakken naast de deur, maar die had het niet gered. Zelf zou ik ook liever in volle aarde staan dan in zo'n bak. Het plantje is in elk geval nog flink gegroeid en zit nu vol bloemen.

En her en der zijn de bloemetjes van de tomatenplanten aan het veranderen in groene bolletjes. Grote tomaten en kleintjes, zo te zien. Verschillende vrienden hadden plantjes over en zodoende hebben we binnenkort dan een verscheidenheid aan tomaten. Lekker!

Al met al, als debutante genoeg reden om tevreden te zijn met de resultaten. En het geeft zin om het volgend jaar grootser aan te pakken. Maar dan moet er wel een beter systeem zijn voor het water geven. Want het niveau van het water in de put is dermate laag dat het niet al te goed is voor iemand met rugklachten. Vooral niet als je een liter of 60 hebt opgediept en het niveau daardoor danig verder gedaald is. We hebben geprobeerd te ontdekken waar het water vandaan komt, het is zeker dat het net als de andere tuinen in het laantje door de source wordt aangevuld, maar waar het vandaan leek te komen in het geval van deze tuin, zit de boel volkomen geblokkeerd. De vorige tuingebruiker heeft het ook proberen te ontdekken, vertelde hij onlangs, maar zonder resultaat.

Het mooiste is natuurlijk om regenwater op te vangen. Als het hier regent, regent het meestal flink. Even een mooie plek uitkiezen om een reservoir neer te zetten. En een dakje improviseren op de cabane van mijn kind, waardoor het water naar het reservoir wordt geleid. Al voor het een feit is geeft het genoeg plezier om erover na te denken. Op naar een volgende oogst met elke dag een kilo boontjes...

Mariken

't Ongekend - XXIV

(vervolg)

Buiten werd ons gesprek al snel serieuzer. O ver de tuin en het wonen in een hofje. Na een minuut of tien kwamen twee jongens en een meisje door de poort.
"Hai, we komen voor Jesse Boot."
"Loop maar mee, we zijn daar eigenlijk ook."
Het lachen begon bijna weer. Zat er iets in de lucht? Het meisje keek ons enigszins uit de hoogte aan, kennelijk was ze beter dan ons soort giechel-trienen. Wat moest zo'n wicht hier? Niet op mijn eerste indruk afgaan. Althans, niet te veel. Je moest mensen toch een kans geven? Hoewel ik de echte eerste indruk altijd in mijn achterhoofd hield, want vaak klopte het toch behoorlijk, als je die onthield tenminste. Dat is raar eigenlijk, van sommige mensen kan je niet meer de eerste indruk herinneren. Je weet dat die er was, maar de tweede indruk heeft kennelijk meer indruk gemaakt. Zou ik Daniëlle vragen of zij dat ook wel eens had? Nee, niet deze heerlijke giechel-belovende-avond verpesten met gefilosofeer. Leuk woord voor galgje trouwens, giechel-belovende-avond, of mag je daarbij geen streepjes gebruiken?
"Hier is het."
Jesse deed zelf open. Toen hij Hooghartje zag veranderde de blik in zijn ogen op slag.
"Kom binnen, kom binnen, we zijn al aan het feestmaal begonnen."
Een van de jongens stapte achter haar aan naar binnen, de ander bleef wachten om Daniëlle en mij voor te laten. Daniëlle aarzelde.
"Oh, ik ben nog wat vergeten, Emma, loop even mee. Ga maar, we komen zo."
"Maar dan zal ik me tenminste vast even voorstellen, want straks komt het er niet van, ik hoorde van Jesse dat hij zo'n twintig mensen verwacht."
"Ja, dat zit er wel in."
"Hai, ik ben Fred."
"Emma."
"Daniëlle."
"Jij woont hier ook?"
Hij keek om zich heen. Zijn ogen bewogen schokkerig, alsof hij heel snel de voordeuren aan het tellen was.
"Wij allebei."
"Leuk hier."
Hij knikte om zijn woorden kracht bij te zetten. Hij zoog nog net niet 'ja', wat mensen vaak doen bij dat soort knikken. Of misschien is dat vooral iets van vrouwen. Ik zag het een tijdje geleden zelfs bij een reclame-filmpje. Een vrouw die vertelde waarom dat ene produkt nou zo geweldig was en maar liefst drie keer 'ja' zei terwijl ze inademde in plaats van uit. En dat knikken erbij. Sommigen zeggen meteen daarna, bij het uitademen, nog 'hm'. Als je een tijdje omgaat met iemand die dat doe moet je echt uitkijken dat je het niet ook gaat doen. Of deed ik het al, zonder het van mezelf te weten? Let's hope not.

"Komt Suzanne ook vanavond?"
"Denken wij dan hetzelfde?"
"Zeer waarschijnlijk wel ja. Wat een bitich zeg. Ik hoop voor je dat dat niet je schoonzus wordt ooit."
Zonder verder iets te zeggen liepen we naar Daniëlle's huisje. Ik kon me niet herinneren dat ik hier wel eens was geweest. In elk geval was het totaal anders dan ik had verwacht. Heel veel blauwe tinten en een licht houten vloer. De eerste paar seconden was ik sprakeloos.
"Het is niet wat ik verwacht had."
"Dat zeggen er meer. Dat komt door de lamellen, die geven een bepaalde indruk van buitenaf. Ik heb ze overgenomen van de vorige bewoner, het is wel makkelijk vanwege inkijk. Het is niet mijn smaak, maar je went er aan. Ik wilde liever smalle luxafles, maar het is er gewoon niet meer van gekomen."
"En je vloer, is dat hout of laminaat?"
"Het is grenen, zacht hout dus. Als je wat laat vallen krijg je putten, kijk, zoals hier. Maar ik wilde een vloer die leeft. Een vriend van mijn vader werkt bij een bedrijf waar ze dit soort vloeren leggen. Hij had deze vloer bij iemand er uit gehaald die een duurdere had gekocht. Toen hij van mijn vader hoorde dat ik op het punt van verhuizen stond, heeft hij gevraagd of ik interesse had. Hij is een dag bezig geweest, samen met mijn vader. En ik heb maar honderd gulden hoeven betalen. Hij wilde er eerst niets voor hebben, maar dat vond ik niet leuk. Mijn vader zei dat honderd gulden wel een reëel bedrag was, dus dat heb ik hem 's avonds gegeven. Echt een toffe gast, hoor. Hij wilde het niet aannemen. Toen heb ik gezegd dat hij er dan maar iets leuks van moest kopen voor zijn vrouw, ook zo'n schat. Dat heeft hij nog gedaan ook. Ze belde me de volgende dag op dat hij haar favoriete parfum had gekocht. 'Een beetje van mezelf en een beetje van Daniëlle', had hij gezegd. Dat vond ik zo leuk."
Al pratend was ze haar huis doorgelopen. Ik stond intussen op de drempel van de kamerdeur met nog meer bewondering naar de vloer te kijken. Niet slecht, een vader met zo'n vriend.
"Ha, dit kan ik wel meenemen."
Ze kwam met een paar glazen aanlopen.
"Hoezo?"
"We kunnen moeilijk met niets aankomen nu ik gezegd heb dat ik iets moest halen, toch? De kans dat het ze opvalt is niet zo groot, maar stel je voor."
"Ben je niet bang dat je ze kapot mee terug krijgt?"
"Niets liever. Ik heb die glazen ooit van mijn oma gekregen, voor mijn uitzet alvast. Zeg nou zelf, ze zien er toch niet uit?"
"Ik zou ze niet zelf gekocht hebben, maar lelijk zijn ze niet."
"Nee, eigenlijk niet, het heeft meer met mijn oma te maken, maar goed, dat zal ik je besparen. Kom op, laten we gaan, straks is de wedstrijd al afgelopen en het eten op."
"Dat denk ik wel ja. Hm."


(wordt vervolgd)

Mariken