zondag 30 december 2012

Mouwant

Van iemand had ik 'halve mouwen' gekregen. Erg lekker bij veel wind - komt nogal eens voor in deze streek. Die waait zo de mouw van je jas in.

Maar ze waren vrij lang; tot mijn ellebogen. En het leek me ook handig om een gaatje te hebben voor mijn duimen.

Een mooi brei-project dus!

De mouwanten zijn gebreid met 3 recht, 3 averecht. En nu bij het dichtmaken doe ik het duimgaatje in het midden. Zo kan ik kiezen om ze als want te gebruiken, of - zodra mijn handen warm genoeg zijn - als anti-inwaai-mouw.

 Naar keuze: Want...
... of mouw.












Voor wie niet wil of kan breien : Het werkt ook prima met een oude (lange) sok waarvan de hiel door is. Knip het voetgedeelte er af en voilà! Naar wens een gaatje knippen voor de duim - de sok was toch al stuk... Vorig jaar had ik een setje in de auto liggen voor de pretaille (voorsnoeien van de wijngaarden) en eigenlijk was het ook wel zeer praktisch met autorijden zelf. Misschien ligt het aan mij, maar zodra ik het stuur vast heb lijken winterjasmouwen opeens te kort.

Van dezelfde 'wol' (zal wel acryl zijn, want het kriebelt niet...) had ik al eens een capuchon gebreid. Onderaan zit een smalle boord die voor geknoopt kan worden, zodat bij warmer weer de capuchon achterop de rug kan blijven hangen. Sjaal eromheen en het is 'net echt'.

Eigenlijk wilde ik een combi - capuchon + sjaal in één - breien, maar mijn huidige sjaal is zo heerlijk, die kan ik niet missen!


Mariken

Aanvulling.

Duimgat aangepast.

donderdag 13 december 2012

Zijden draadje

Ons leven hangt aan een zijden draadje.

En dan bedoel ik deze keer niet het einde van het draadje. Daar wil ik - zoals meer mensen - liever niet te vaak aan denken. Enge ziekte, ongelukken of 'gewoon oud worden'. Brrrr. Niet mijn favouriete gedachten.

En dat terwijl je begin ook maar een zijden draadje was. Je had net zo makkelijk niet kunnen bestaan. Als mijn eerste huwelijk niet op de klippen was gelopen had mijn kind niet bestaan. Als mijn vader zijn eerste huwelijk niet op de klippen was gelopen had ik niet bestaan. En als mijn voormoeder niet met een (voor ons) onbekende man had gevoosd had de vader van mijn oma nooit bestaan.

Een dag eerder of later ... en je was voor de helft een ander mens geweest. En hoeveel keer ben ik zelf al niet ongesteld geweest? Zoveel eitjes weg. Allemaal geen kindjes geworden. De natuur is eigenlijk best verspilzuchtig. Als we uitgaan van de bijbelse uitspraak dat 'de mens naar Gods beeld is gemaakt' dan verklaard dat wellicht een boel.

De dochter van een vriendin 'dankt' haar leven aan een niet-tot-bestaan-gekome broertje of zusje. Haar moeder had een abortus laten plegen en raakte een maand of drie erna weer zwanger. Dat is nog eens wat anders dan eerder-gescheiden ouders.


Stilstaan bij het Leven, met een hoofdletter!

Mariken

maandag 10 december 2012

Wie niet rijk is ...


... moet eierdozen sparen. 
 1e been


 Heup-basis
 Ja! Zes eierdozen komt ongeveer overeen met mijn taille-omvang...
 Basis voor bovenwijdte
 Schouders er bovenop
(vaag te zien ook de boezem-basis)
Eh voilà, la base. Nu nog afwerken om mooie vrouwelijke vormen te krijgen, die redelijk met de mijne overeenkomen.
Dat gekruisde been komt me bekend voor, vooral als je een (paar) uur met de hond in de kou hebt gelopen en dan je sleutel niet gelijk in de deur krijgt....












Mariken


* * * * * * *
 


Aanvulling drie dagen later - de heupen en kont moeten nog opgevuld worden, maar hierbij dan Alexandra (als ze zo blijft heten tenminste). Ze staat ontzettend in de weg in mijn kleine hokje, maar nu ben ik wél gemotiveerd om verder te gaan met rokken van oude kleren. Het zal wat makkelijker zijn met afspelden en uitproberen dan op mijn eigen lijf!