zondag 13 mei 2012

Breken met mensen

Onlangs stopte ik met deelname aan 'mijn' Al-Anon-groep. De afgelopen paar jaar heb ik er veel aan gehad, maar ik was er even klaar mee. Er is voor mij niet "één oplossing" of antwoord. En ik had het gevoel dat ik verder mocht. Net zoals ik mijn religie achter me heb gelaten. Daarbij gesteund door een uitspraak van mensen die hetzelfde hadden gedaan - al was het een andere religie - helemaal letterlijk weet ik het niet, maar iets in de trant van: "we zijn niet uitgetreden, maar doorgelopen".

Nou zal ik mensen die problemen hebben met een partner of ouder die alcohol-verslaafd is zeker aanraden om eens te zien of Al-Anon de nodige steun kan bieden. Alleen al de herkenning van de andere mensen in de groep heeft me enorm geholpen. Maar hoe dan ook moet je het uiteindelijk Zelf Doen. Een wijze les die ik er heb geleerd is dat je alleen jezelf kan veranderen, niet een ander. En daar kan ik dan mijn religie een beetje de schuld geven (met een knipoog), want daar werd ons feitelijk geleerd andere mensen te veranderen. Wij hadden gelijk, wij waren de ware religie.

Een andere religie-verlater mailde me een keer de zin "breken met mensen voor ze jou breken". Daar kan je lang en breed over discussiëren, er zijn natuurlijk allerlei gradaties van breken, maar het heeft mij persoonlijk geholpen om grenzen te stellen. Met horten en stoten, want het is een leerproces. Niet je compleet afzonderen van alles en iedereen om maar te voorkomen dat iemand je zou kunnen breken. Maar ook niet alles maar met de mantel der liefde te bedekken, terwijl je toelaat dat je volkomen de grond in wordt geboord.

Dat ik daar echt nog genoeg te leren heb, bewees wel weer een nieuw voorval met mijn buurman. Ik zat de afgelopen weken regelmatig achter de computer een aflevering van "Friends" te bekijken. Mijn deur stond open, de buurman liep langs en begon tegen me uit te foeteren dat ik weer achter de t.v. zat en niks nuttigs deed en dat hij mijn uitkering betaalde met de belasting die hij betaald. Het was weer even een druppel. Want hij was alweer een paar weken bezig met "opjutten", zoals ik het maar zal noemen. Mijn appartement heeft beneden alleen een deur met vier ruitjes. Geen raam verder. En die deur opent op het terrein van de buurman. Als hij zijn hek openmaakt en het haakje daarvan vast maakt kijkt hij steevast naar binnen, want het oogje zit naast mijn deur. Hij maakt dan gebaren, met handen en/of gezicht om mij uit te nodigen voor een nummertje.

Toen mijn buurvrouw nog naast me woonde was zij ook een mikpunt, en konden we er nog samen over mopperen, maar ze is verhuisd en er is niemand anders komen wonen. Gelukkig aan één kant, want het is zo gehorig dat als haar zoon op de trap liep, ik dacht dat het de mijne was. Ik hoorde de buurvrouw hoesten toen ze ziek was, alsof ze in dezelfde kamer lag.

Terug naar de buurman: het top-moment was toen de hij een keer tegen ons beiden begon te schelden en het advies gaf op als hoeren te gaan werken. Dan deden we tenminste nog iets nuttigs.

Oké, hier is duidelijk een geval van volledig breken om niet gebroken te worden. Probleem is dat het een beetje moeilijk is, vanwege de woonsituatie. Gelukkig heb ik inmiddels geleerd om het niet voor me te houden, maar om het te delen met een aantal echt goede vrienden. Mensen die steun kunnen bieden. Ook als hebben ze geen ander huis voor je, dat ze er even voor je Zijn. Toen ik na de laatste opmerking in tranen naar buiten liep, omdat ik een lief, bevriend buurstel zag staan, kreeg ik volop troost. De man van het koppel kwam de volgende dag nog even langs, om te horen of het beter ging. En om te vertellen dat het echt een nare vent was die hij het liefst ... (nou ja, sommige dingen moet je gewoon voor je houden).

Om dan de wijsheid van Al-Anon op te volgen: "veranderen wat je kan" ga ik maandag gelijk navraag doen in verband met appartementen die hier worden gebouwd - zo vertelde de schoonzoon van de aardige buurman. Actie in plaats van reactie.

Wordt (hopelijk snel) vervolgd.

Mariken

Geen opmerkingen:

Een reactie posten