zondag 30 december 2012

Mouwant

Van iemand had ik 'halve mouwen' gekregen. Erg lekker bij veel wind - komt nogal eens voor in deze streek. Die waait zo de mouw van je jas in.

Maar ze waren vrij lang; tot mijn ellebogen. En het leek me ook handig om een gaatje te hebben voor mijn duimen.

Een mooi brei-project dus!

De mouwanten zijn gebreid met 3 recht, 3 averecht. En nu bij het dichtmaken doe ik het duimgaatje in het midden. Zo kan ik kiezen om ze als want te gebruiken, of - zodra mijn handen warm genoeg zijn - als anti-inwaai-mouw.

 Naar keuze: Want...
... of mouw.












Voor wie niet wil of kan breien : Het werkt ook prima met een oude (lange) sok waarvan de hiel door is. Knip het voetgedeelte er af en voilà! Naar wens een gaatje knippen voor de duim - de sok was toch al stuk... Vorig jaar had ik een setje in de auto liggen voor de pretaille (voorsnoeien van de wijngaarden) en eigenlijk was het ook wel zeer praktisch met autorijden zelf. Misschien ligt het aan mij, maar zodra ik het stuur vast heb lijken winterjasmouwen opeens te kort.

Van dezelfde 'wol' (zal wel acryl zijn, want het kriebelt niet...) had ik al eens een capuchon gebreid. Onderaan zit een smalle boord die voor geknoopt kan worden, zodat bij warmer weer de capuchon achterop de rug kan blijven hangen. Sjaal eromheen en het is 'net echt'.

Eigenlijk wilde ik een combi - capuchon + sjaal in één - breien, maar mijn huidige sjaal is zo heerlijk, die kan ik niet missen!


Mariken

Aanvulling.

Duimgat aangepast.

donderdag 13 december 2012

Zijden draadje

Ons leven hangt aan een zijden draadje.

En dan bedoel ik deze keer niet het einde van het draadje. Daar wil ik - zoals meer mensen - liever niet te vaak aan denken. Enge ziekte, ongelukken of 'gewoon oud worden'. Brrrr. Niet mijn favouriete gedachten.

En dat terwijl je begin ook maar een zijden draadje was. Je had net zo makkelijk niet kunnen bestaan. Als mijn eerste huwelijk niet op de klippen was gelopen had mijn kind niet bestaan. Als mijn vader zijn eerste huwelijk niet op de klippen was gelopen had ik niet bestaan. En als mijn voormoeder niet met een (voor ons) onbekende man had gevoosd had de vader van mijn oma nooit bestaan.

Een dag eerder of later ... en je was voor de helft een ander mens geweest. En hoeveel keer ben ik zelf al niet ongesteld geweest? Zoveel eitjes weg. Allemaal geen kindjes geworden. De natuur is eigenlijk best verspilzuchtig. Als we uitgaan van de bijbelse uitspraak dat 'de mens naar Gods beeld is gemaakt' dan verklaard dat wellicht een boel.

De dochter van een vriendin 'dankt' haar leven aan een niet-tot-bestaan-gekome broertje of zusje. Haar moeder had een abortus laten plegen en raakte een maand of drie erna weer zwanger. Dat is nog eens wat anders dan eerder-gescheiden ouders.


Stilstaan bij het Leven, met een hoofdletter!

Mariken

maandag 10 december 2012

Wie niet rijk is ...


... moet eierdozen sparen. 
 1e been


 Heup-basis
 Ja! Zes eierdozen komt ongeveer overeen met mijn taille-omvang...
 Basis voor bovenwijdte
 Schouders er bovenop
(vaag te zien ook de boezem-basis)
Eh voilà, la base. Nu nog afwerken om mooie vrouwelijke vormen te krijgen, die redelijk met de mijne overeenkomen.
Dat gekruisde been komt me bekend voor, vooral als je een (paar) uur met de hond in de kou hebt gelopen en dan je sleutel niet gelijk in de deur krijgt....












Mariken


* * * * * * *
 


Aanvulling drie dagen later - de heupen en kont moeten nog opgevuld worden, maar hierbij dan Alexandra (als ze zo blijft heten tenminste). Ze staat ontzettend in de weg in mijn kleine hokje, maar nu ben ik wél gemotiveerd om verder te gaan met rokken van oude kleren. Het zal wat makkelijker zijn met afspelden en uitproberen dan op mijn eigen lijf!


donderdag 29 november 2012

Het verhaal van de Witte Kat - voorgelezen


En weer een project om van mijn lijst te schrappen...

De Witte Kat - voorgelezen


Al een flinke tijd 'moest' het eens opgenomen worden; het verhaal van de witte kat. En gisteren met stormachtig weer buiten en geen school (het was woensdag) zijn we er eens voor gaan zitten.

Zowel de Nederlandse als het Franse opgenomen samen met mijn inmiddels 7-jarige kind. Het verhaal had ik verzonnen toen hij een jaar of 2, 3 was. En we moesten het indertijd vaak vertellen. Het veranderde regelmatig. Maar nu is er een redelijk vastomlijnd verhaal.

De Franse versie moet nog in nieuwe film worden omgezet. Het kost zo een dag om het een beetje fatsoenlijk kloppend te maken. Geen superkwaliteit misschien; mijn camera is oud en haperde tijdens de opnames af en toe, terwijl op de achtergrond de wind bulderde: de gebruikte programma's zijn meegeleverd met de computer en hebben een beperkte mate van gebruiksvriendelijkheid ... (zucht), maarrrr, de lol is wat telt. Die van ons. En als een ander er ook nog plezier van heeft is dat alleen maar een extra'tje.

Mariken


woensdag 28 november 2012

Simpel breiwerk

En voilà, een nieuw brei-project :

Inmiddels bezig aan de 4e poging (de 1e uitgehaald, 2 + 3 liggen bovenaan).

Of ik ook iets gewoons, iets simpels kan breien?
Ja, dat denk ik wel, hoezo?

Volgende keer misschien.

Het goede voorbeeld van mijn tante volgen... sokken!

Weer even on-topic : mocht het lukken dan zal ik er een wat uitgebreider blog(je) aan wijden!

Mariken

woensdag 14 november 2012

Facebook verslaafd

Ruim drie jaar lang weigerde ik facebook. Ik had het eens geprobeerd, het kostte veel tijd en ik had andere dingen aan mijn hoofd.

Afgelopen weekend ging ik overstag. Mijn account bestond natuurlijk gewoon nog, daar was ik al van op de hoogte - Big Brother. Na een dag vierkante ogen van foto's kijken en berichten beantwoorden. Zo'n 60 vrienden rijker... familie, oud-klasgenoten, mensen uit mijn dagelijks leven.

Nog geen week later staat de teller op 93 vrienden. En ben ik weer een beetje op de hoogte van mensen die ik zo weinig zie. Foto's van kindjes waarvan ik soms niet eens wist dat ze op aarde rondwandelden. Ja, de 3e van mijn nichtje lijkt op zijn broers, waarom mijn nichtje reageerde: "ja, en hij wordt pas 3 binnenkort".

Nu kan ik weer met een gerust hart afkicken. Gewoon weer lekker lang met de hond gaan lopen, de afwas doen, was opvouwen. Grootste nadeel bij ons thuis is dat er alleen een computer staat. Geen tv, radio, cd-speler. De computer dient dus ook als journaal-kanaal, muziek beluisteren, films bekijken. En ja, dan is facebook aanzetten wel erg gemakkelijk. Nog een geluk dat ik een simpele mobiele telefoon heb, die alleen foto's kan maken. Oja, ik bel er ook wel eens mee.

Mariken

maandag 5 november 2012

Enig kind

Mijn zoontje vraagt wel eens om een broertje of zusje. Vorig jaar had hij een goed idee: we konden er eentje bestellen via eBay, met een vader erbij. Op mijn vraag hoe ze dat in de brievenbus moesten stoppen had hij ook een oplossing, in de trant van een vacuüm verpakt nieuw kussen.Onlangs heeft een vriendje een baby-broertje gekregen. Het is nu opnieuw een gespreksonderwerp geworden. Dat hij dan acht jaar zal schelen met het broertje of zusje maakt niet uit.

Hij weet globaal waarom hij enig kind is. Mamma lag in het ziekenhuis om zijn leven te redden en dat kon opnieuw gebeuren met een volgend kindje. En dan zou hij mij ook nog een paar maanden hebben moeten missen thuis. Het verhaal is voor mij zelf wat emotioneler en ik ga nu voor het eerst na zeven jaar proberen het zwart op wit te zetten.

Vanaf mijn eerste relatie kreeg ik natuurlijk de vraag "En wil je kinderen?", waarop mijn antwoord was: "Als de eerste per ongeluk komt, komt de tweede expres". Maar na drie maanden in het ziekenhuis en het risico op zo'n zelfde zwangerschap (placenta praevia) was dat expres-kindje voor mij 'out of the question'.

Hoe verliep die zwangerschap.

Op een dag bleef mijn menstruatie uit. Eerder had ik problemen gehad door een te snel werkende schildklier, dus naar de dokter om te laten testen. Voor de zekerheid ook urine-zwangerschapstest, en jawel, ik bleek zwanger! Tja, je vergeet wel eens wat als mens... Maar al bij de dokter begon bij ons beide de glimlach te groeien. Tot in de 2e maand de eerste schrik begon - bloedverlies. Direct naar het ziekenhuis, gelukkig wilde een vriendin wel rijden - de aanstaande vader had geen rijbewijs en het leek ons een risico als ik zelf zou rijden. Mijn baarmoeder bleek de vorm van een peer te hebben in plaats van mooi ovaal. Gelukkig lag het vruchtje in het grote rondje en we konden het hartje zien kloppen op de monitor.

Voor de komende weken kreeg ik weeënremmers. De volgende controles verliepen zonder verdere zorgen. Wél zijn de gyneacologe dat er grote kans was dat er een keizersnede moest worden uitgevoerd. Ze noemde een term, dat ging verder langs me heen, en we gingen naar huis. 'Rustig aan doen' had ze nog gezegd. Nou, ik sliep zowiezo veel. Even met de honden lopen en ik sliep weer; boodschappen doen, en ik was uitgeput; wat huishouden, en ik stortte van vermoeidheid op de bank.

In de 5e maand opnieuw bloedverlies. Weer naar het ziekenhuis. Vanwege de route tussen ons en het ziekenhuis kreeg ik een bed aldaar. Het risico zou te groot zijn voor de ongeborene. De volgende dag een nieuwe controle, nee, ik mocht nog niet naar huis. Opstaan mocht trouwens ook niet. Om te eten werd mijn bed een beetje in zit-stand gezet, en naast mijn bed stond de po...

Het werden drie lange maanden. Eén maand in Narbonne, op een half uur rijden. Als de toekomstige vader iemand vond kwam hij langs. Slechts 2 à 3 x per week, want hij werkte toen fulltime. Een vriendin die op visite kwam kocht een pak nieuwe onderbroeken voor me, want ik had er te weinig om ze aan J mee te geven en er tegelijk schone terug te krijgen.

Na een maand in Narbonne kreeg ik 's nachts een heftige bloeding. Een 'klont' bloed ter grote van een ei. Men bleef rustig, maar er was toch sprake van een lichte paniek. Een sage femme zat naast mijn bed om met me te praten, omdat het (deels?) veroorzaakt was door hevige stress - twee voorvallen die ik liever vergeet, want de tranen staan me al in de ogen. Vroeg in de morgen werden gelijk voorbereidingen getroffen om me naar een ander ziekenhuis te transporteren, omdat ze in Narbonne minder mogelijkheden voor zulke jong-geborenen; er was een risico dat er een spoed-keizersnede moest worden uitgevoerd.

Niet veel later lag ik in de helicopter op weg naar Montpellier. Het was gelukkig goed genoeg weer om met de heli te gaan, want met de ambulance was meer risico op een vroeggeboorte: hobbels, remmen etc. Hoewel ik plat moest konden ze het bed toch ietsje schuin zetten zodat ik wel naar buiten kon kijken. De eerste keer dat ik door hetzelfde landschap reed met eenzelfde soort weer kon ik niet meer ophouden met huilen. De vriend die reed vroeg bezorgd wat er was - nooit meer heb ik iemand zo begripvol zien kijken.

Na een stukje vliegen zag ik in de verte twee bergen die erg deden denken aan mijn favoriete uitzicht hier en het voelde als een belofte dat ik terug zou komen, mét kind. Ondanks de zorg kon ik wél genieten van de kleine dorpjes en steden die we achter ons lieten.

In Montpellier had ik wederom t.v. en telefoon op mijn kamer. Televisie keek ik weinig, het is niet zo mijn ding, af en toe eens een documentaire, en tijdens het eten het journaal. Telefoon was handig, want mensen konden me bellen. We hadden een 'code' afgesproken. Twee keer laten overgaan, als ik niet opnam was er een dokter, sliep ik, of wat dan ook. Alleen J liet hem meer keer overgaan, zodat ik wist dat hij het was.

Visite was wat anders. Gedurende de twee maanden daar kwam alleen J 1x per weekend. Gelukkig was hij iemand tegen gekomen die het geen enkel probleem vond om hem heen en weer te rijden. Ik ben haar daar nog steeds dankbaar voor. Hoewel ons huwelijk overigens nooit meer 'goed is gekomen'. De laatste keer dat ik me herinner dat hij (ver)lief(d) naar me keek was vlak voor de ziekenhuis-opname. Een vriendin vertelde onlangs dat haar relatie ook brak toen ze tijdens haar zwangerschap in het ziekenhuis terecht kwam.

Enfin, eens per week een uurtje de aanstaande vader. Verder niemand; Montpellier is niet direct om de hoek. Maar gelukkig had ik wel telefoon. En J had toen ik in Narbonne lag al twee mobiele telefoons aangeschaft, zodat ik met hem en anderen kon sms-en. Mensen gaven wie J puzzelboekjes, wol en katoen om te haken, boeken om te lezen. En af en toe bleef een sage femme of verpleegkundige even wat langer om met me te praten. Wat weer goed was voor mijn Frans, want thuis spraken we Nederlands en met vrienden had ik J om in geval van nood te vertalen (hij woonde al langer in Frankrijk).

Om de dag kreeg ik controles. Diverse apparatuur naast me bed, riemen om mijn buik. De weeën werden gemeten om te weten hoeveel remmers ik moest nemen. De hartslag van het kindje ook, die daarop dan gelijk enorm begon te zwemmen, blijkbaar was hij al die metingen ook wel zat. En regelmatig een echo om te zien of de placenta wellicht enigszins verplaatst was. Maar die bleef keurig beneden, zodat ik tot het einde plat moest blijven liggen.

Tot de 'laatste week'. Dat wil zeggen, de 34e. Ze hadden mij prikken geven om de longen van het kindje te laten rijpen (? maturiser in het Frans) zodat het geboren kon worden zonder al teveel zorg. Er werd een keizersnede gepland op een maandag en de week voorafgaand mocht ik per dag één keer opstaan en even naar buiten! Het was half september en ik had bijna drie maanden geen zon meer gevoeld. Oh, hoe heerlijk. En ik kon beneden een kopje koffie kopen en in het zonnetje opdrinken. Voor het eerst wandelen met mijn niet-zo-dikke buik. Niet zo dik, want ik was op streng dieet en ben maar iets van zeven kilo aangekomen als ik het me goed herinner.

Toen werd het vrijdag - nog drie dagen te gaan - en in de ochtend kreeg ik hevige weeën. Hup, alle apparatuur om mijn buik, heftige uitslagen van de weeën en de hartslag van het kindje daalde tot nul. Een kort moment, daarna ging het weer goed. Geen koffie en geen buitenlucht meer, weer plat. Kennelijk was hij het ook zat, want laat in de avond begon het weer. Minder heftig, dus ik kon toch rustig gaan slapen. Dacht ik. Even na mindernacht kreeg ik enorme aandrang om te plassen, dat mocht inmiddels wel gewoon op de wc, maar het bleef stromen en ik drukte op de alarm-knop.

Lichte paniek weer bij het personeel, en ik wilde terug naar bed "ik ben zo moe". Nee, je vruchtwater is gebroken, je moet onmiddellijk naar beneden! Het drong niet erg tot me door en overmand door slaap bleef ik netjes op de wc zitten tot ze met een rijdend bed kwamen, mij er ophesen en - snel - de lift in naar beneden. Prik in mijn rug, iemand praatte tegen me, er werd een blauw gordijn gespannen ter hoogte van mijn buik. Nu was ik klaarwakker! Niet lang erna hoorde ik de schreeuw van een baby, iemand zei "oh wat bijzonder!" want dit had men niet verwacht, gezien de omstandigheden.

Terwijl men mij niet lang erna weer dichtnaaide (ik voelde vaag iets prikken) kwamen ze aanlopen met het baby-tje. Gewogen, gewassen en warm aangekleed want het was koud in de operatiezaal. Van tevoren had men gewaarschuwd dat ik de baby misschien niet meteen zou kunnen zien vanwege de kou. De kou was juist belangrijk voor mij. Iemand zei "geef hem maar een kusje, praat maar tegen hem".

Drie kwartier nadat ik op het bed was gehesen lag ik in de uitslaapzaal. Klaarwakker, want ik was alleen van onderen verdoofd. Later in de nacht werd ik terug naar mijn kamer gebracht en belde de vader wakker: "je bent vader, ik heb hem gezien, hij had een mutsje op". Hij vertelde later dat hij de volgende dag niet (meer) begreep wat ik had gezegd, was het kind geboren met een mutsje op? Had hij het gedroomd?

Het duurde vervolgens zo'n veertien uur voordat ik het kindje opnieuw kon zien. Vanwege de omstandigheden was hij getest en ik weet niet wat nog allemaal meer. Toen konden we er eindelijk heen, zijn vader was zo snel mogelijk gekomen. Hij lag in een open couveuse en we mochten het flesje geven. Eindelijk kon ik hem vasthouden, hij hoefde niet in het bedje te blijven. Na twee of drie dagen kregen we samen een kamer. Hij in een open couveuse met een warme lamp erboven. Mijn kleine eendekuikentje. Het lukte met borstvoeding, hoewel hij ook bijgevoed moest worden met de fles, want hij kon niet genoeg zuigen om vol te zijn. Vanwege mijn alleen-heid mocht ik hem elke dag even bij de zusters laten om buiten een koffietje te kunnen drinken.

Bij de gebooorte woog hij 2,2 kilo en hij verloor als elke baby 10%. Het volgende punt van zorg was of we samen naar huis mochten. Als hij niet zo-en-zoveel toenam zou hij naar het ziekenhuis in Narbonne gaan. De moeder heeft recht om een dag of 12 te blijven. Normaal mag je kindje mee als die minstens 2,5 kilo weegt, dus de kans was groot dat hij een tijdje zou moeten blijven. De kinderarts zei dat ik er ook rekening mee moest houden dat hij nog één of meerdere keren terug naar het ziekenhuis zou moeten.

Na tien dagen konden we samen terug naar huis! De lieve vriendin kwam ons halen. Er was regen en zon... een regenboog vlak voor ons! We keken naar elkaar, dit was nog zo'n teken. Eenmaal thuis kwam er elke twee weken een puéricultrice om de baby te wegen en voor andere eventuele zorg. Het ging voorspoedig en hij bleef netjes in de curve vanaf de tijd dat hij eigenlijk geboren zou zijn.

Bij de volgende controles die ik had bij de gynaecologe bleek het een probleem van mijn baarmoeder te zijn. Met teveel risico op hetzelfde euvel. Als ik zou kunnen meten hoeveel tranen er al vloeiden bij het schrijven, zeven jaar later, dan moge het duidelijk zijn dat ik dit niet een tweede keer wilde meemaken. En dat met al een kindje thuis.

Mariken

maandag 15 oktober 2012

Impasse

Na zo'n vier weken vendange - ik moet nodig eens schrijven dat druiven NIET geplukt worden - zit ik in een impasse. Er zit van alles in mijn hoofd om te schrijven, maar het komt er niet uit. Mijn tijd wordt ook wel in beslag genomen door belangrijke en achterstallige zaken, maar het is een stukje rust dat ontbreekt. Of misschien juist wel onrust; de onrust die aanzet tot schrijven.

Het heeft - ook - te maken met wachten. Wachten op een paar beslissingen van andere mensen waardoor mijn leven een (iets) andere wending kan nemen. Kan ik toch binnenkort dat huisje huren? Lukt het om die vriendin thuis te treffen die werk voor me heeft? Wanneer zal die vriend tijd hebben om de te laag hangende tak in mijn tuintje af te zagen?

Er is genoeg te doen waarbij ik niet van tijd of "ja" van anderen afhankelijk ben, maar het werkt toch enigszins verlammend als er meerdere zaken tegelijk in het bakje 'afwachten' liggen.

Loslaten.

Mariken


't Ongekend - XXV

(vervolg)

Het zat inmiddels behoorlijk vol bij Jesse. Nog een stuk of zeven onbekenden zo te zien. Gelukkig was het te vol en niet het soort publiek voor een rondje kennismaking. Suzanne was wel ingegaan op het aanbod van Jeffrey en George. Boven hen, op de leuning van de bank, zaten Harold en Peter. Kennelijk hadden ze met zijn vijven een diepgaand gesprek, want geen van het keek op toen één van de onbekende gasten vroeg of hij voor het beeld zat. Hij zat voor de bank, tegen de zijkant aangeleund, met naast hem een klein uitgevallen meisje met een stuk of twintig vlechtjes in haar haar. Of het was net zijn vriendin, of ze zou het bijna zijn, zo dichtbij zat ze.
Ik deed de deur dicht en ging daar met Daniëlle tegenaan zitten. Daniëlle stond gelijk weer op.
"Wil jij wat drinken of eten?"
"Doe maar een sapje. Ik zorg wel voor een bak met etenswaren."
Op dat moment ging de bel. Er kwamen nog vier collega's van Jesse binnen. Deze had ik wel vaker gezien. Daniëlle kwam bij me in de keuken.
"Dat zijn toch die figuren die toen bij de barbecue waren?"
"Ja, klopt. Die met die donkere haren heet volgens mij Martijn of Maarten, die met die bril heet Peter, het meisje Sophie, alleen die vierde weet ik niet meer."
"Was het niet iets van Klaas?"
"Ja, zo'n soort naam."
Jesse kwam naar de keuken om drinken voor ze in te schenken.
"Hoe heet die jongen met dat groene truitje ook alweer?"
"Hein."
Bijna schoot ik weer in de lach.
"Oja", zei Daniëlle.

De wedstrijd zelf kon me niet erg boeien. Voetbal is nou eenmaal niet mijn favoriete sport. Zeker niet om naar te kijken. Daarbij kwam dat ik nogal werd afgeleid door Jesse en Hooghartje. Af en toe wisselden Daniëlle en ik even een korte blik van verstandhouding. Het was jammer dat ik Suzanne niet kon zien. In haar plaats was ik liever niet aanwezig geweest. Misschien dat ze daarom tussen die malloten was gaan zitten.
Jesse zat duidelijk helemaal in de wedstrijd. Als altijd. Met Suzanne hadden we altijd iets van plaatsvervangende schaamte gehad. Hij gilde het hardst als er bijna gescoord was of wanneer er een fout werd gemaakt.
Hooghartje was kennelijk wat anders van plan dan voetbal kijken. Twee keer stond ze op om wat te eten te pakken, maar om daarbij te kunnen moest ze haar stoel een stukje opschuiven... in de richting van Jesse, zodat ze uiteindelijk zo dicht naast hem zat dat ze lichamelijk contact hadden. Het was echter niet genoeg voor Hooghartje, want Jesse reageerde niet, dus deed ze haar rechterbeen over haar linker, waardoor haar voet het been van Jesse raakte.
"O sorry."
Jesse keek verstoord op, glimlachte even naar haar, maar draaide meteen weer zijn gezicht naar de televisie. Ik waagde het maar niet om naar Daniëlle te kijken, want we hadden het waarschijnlijk ternauwernood overleeft.
Een halve minuut voor rust scoorde de favoriete partij hun tweede doelpunt. De helft van de meute sprong op en het leek er even op dat het huis zou instorten. De overige dertig seconden werd er flauw gespeeld en toen was onze rust voorbij. Suzanne keek verbaasd naar me.
"Emma! Ik dacht dat je er niet was."
"Ik was één van de laatste en jij was net heel druk aan het praten met die jongens."
"Ja, heftige gesprekken voeren die, maar niet heus."
"Héhéhé, worden wij niet meer serieus genomen?"
Jeffrey sloeg een arm om haar nek en kneep die een beetje toe.
"Oké, het was ont-zet-tend boeiend. Maar nu moet je me loslaten, want het is plaspauze."
"Kan ik de dames iets te drinken of te eten brengen?"
"Gaarne een paar toastjes met Franse kaas. Wil iemand wat drinken?"
"Sap."
"Bier."
"Had ik kunnen weten. Jongens en voetbal, dat kan niet zonder bier."
"Jij ook toastjes, Emmy dear?"
"Als je toch bezig bent."
Voor Jeffrey waren vrouwen duidelijk belangrijker dan voetbal, want hij smeerde het ene toastje na het andere voor ons. Ook tegen Daniëlle deed hij enthousiast. Dat viel me mee van hem. Terwijl die gedachte bij me opkwam besefte ik dat dat een vooroordeel was. In feite was het Jesse die haar als lucht beschouwde, Jeffrey had dat nooit gedaan als hij aanwezig was bij onze gezellige avonden. Wonderlijk hoe je in zo'n korte tijd zoveel mensen anders kon zien. Ik begon een beetje meer vertrouwen in de algemene goedheid van anderen te krijgen. Een enkele uitzondering daargelaten.
Ik liep naar de keuken om nog een rondje drinken te halen.
"Emma, mag ik je even voorstellen."
Achter me stond Jesse met Hooghartje. Ik zette de glazen neer en stak mijn hand uit.
"Hai, ik ben Emma."
"O ja, jij bent de zus van Jesse. Hij heeft me over je verteld. Ik ben Chantall(e)."
Ze praatte net een beetje te gearticuleerd en sprak haar naam zo Frans uit dat ik vermoedde dat ze niet van Nederlandse komaf was.
"En jullie kennen elkaar van?"
"Mijn neef, Hans, staat achter de bar in het stamcafé van Jesse en zijn vrienden."
"Hans?"
"Eén van die jongens waarmee ik ben gekomen. Fred is ook van het café. We hebben elkaar daar ontmoet. Jesse en ik, bedoel ik."
"Ah."
Ja, wat moest ik daar verder op zeggen? Ze vond het zelf blijkbaar ook genoeg, want ze draaide zich alweer om om terug te lopen naar de huiskamer. Ik pakte de glazen weer op en wilde de keuken uitlopen.
"En?"
Jesse stond me met hondenogen aan te kijken.
"Wat, en?"
"Nou. En? Wat vind je van haar?"
"Tja, wat vind ik van haar, ik ken haar nauwelijks."
"Maar je hebt toch wel een beetje een beeld gevormd?"
Ja dat had ik zeker. Maar moest ik dat aan Jesse gaan vertellen? In het ergste geval zou hij kwaad worden en me tot in details uit gaan leggen waarom ik 'Chantall(e)' de meest geweldige vrouw op aarde moest vinden. In het minste geval zou hij niet horen wat ik te zeggen had en had het dus weinig zin om te reageren.
"Is ze Frans?"
"Wat stel jij rare vragen. Kan je niet gewoon antwoord geven, ofzo?"
"Jesse, ik zal het je eerlijk zeggen. Nee, ik vind het niks. Ze zal best aardig zijn, maar mijn type is het niet."
"Nee, jij valt op mannen, maar..."
"HET BEGINT WEER!"
Die bewering was niet helemaal waar, maar het werd wel hoog tijd om onszelf weer te installeren.
Daniëlle en Jeffrey waren op de stoelen van Jesse en zijn nieuwe vlam gaan zitten en leken zo druk in gesprek dat ze niet zagen dat zij daar graag weer wilde plaatsnemen. Jesse zelf was verdwenen. Harold had de plek van Jeffrey ingenomen, zodat er een plaats op de leuning van de bank was vrijgekomen. Ik installeerde me naast Peter.
"Is dat grietje de nieuwe vlam van Jesse?" vroeg hij zacht aan mij.
George bromde iets onverstaanbaars.
"Wat zei je?"
"Dat het niet te hopen is voor hem. Dan is het gedaan met de lol."
"Hoe weet jij dat?"
"Ze is de ex van een maat van me. Die heeft een jaar of drie met haar samengewoond, die kerel is knettermesjokke geworden. Ze is zo'n type dat overal haar moeder bij haalt. Hij had geen enkele zeggenschap over de inrichting of wat dan ook."
"Hoe heet ze?"
"Chantal, maar ze denkt zelf dat ze daardoor Frans is, dus kijk uit hoe je het uitspreekt."
"Hé Sjoantol, ben je je plekkie kwijt? Je kan hier nog wel zitten hoor, op de zijkant."
Een giftige blik naar Peter bevestigde George's woorden. Ze nam plaats bij de deur, waar ik net had gezeten.


(wordt vervolgd)

Mariken

donderdag 20 september 2012

Kinderarbeid

Voila, de eerste week vendange zit er op. Gelijk ook voor deze familie. En dan maandag voor de volgende vigneron aan de slag - als het weer mee zit, want meteo twijfelt al een paar dagen aan het komende weer. Dan zeggen ze de hele week regen, dan voorspellen ze weer zonnig.

Gisteren was het mercredi (woensdag) en dat betekent voor onze kinderen: geen school. De familie heeft er twee + een nichtje was bij oma, met mijn kind erbij dus vier kinderen in de wijngaard. Op de (te) kleinste na hebben ze allemaal goed meegewerkt. Niet urenlang, maar ieder een paar emmers vol. En verder lekker spelen in en om de wijngaarden waar we ons de ganse dag bevonden. Behalve dan tijdens de lunchtijd.

Tegen de mijne had ik gezegd dat hij voor elk dagdeel goed werken 7.50 zou krijgen. Zijn ogen glommen, hij rekende al op nog twee dagen bij de volgende vigneron en kwam op 45 euro. In de middag was het te warm en spelen was leuker, dus het is een euro geworden, bovenop de 7.50 van de ochtend. Toch ook niet slecht. Nog niet genoeg voor de doos technisch Lego die op zijn wenslijstje staat. Maar voor zijn verjaardag (is binnenkort) staat er geld op mijn rekening van opa en oma voor Lego, dus samenvoegen en naar de winkel!

Maar goed, er wachten mij nog twee of drie weken - ik weet niet hoe lang omdat ik vorig jaar pas later voor haar (het is een vrouwelijke wijngaardenier) begonnen ben, omdat ik met de familie toevallig in een wijngaard ernaast aan het werk was en wij die dag net klaar waren. Daar zal ongetwijfeld een mercredi of samedi bij zitten mét kind.

Vanochtend bij het opstaan - vroeg, want hij zou weer ontbijten bij de moeder van de familie, met haar kinders, zodat ik alvast kon druivenplukken - baalde hij dat hij naar school moest. "Het is toch goed hè mam, om de vendange te doen." Een echte Hollander van 'onze' Zuid-Franse druivenstreek.

Mariken

zondag 16 september 2012

Levenloze schilderijen

Gisteren was ik sinds maanden weer eens bij een goede vriend in zijn eigen huis. Omdat hij bezig was met zijn huis te verbouwen bivakkeerde hij in een huis van de familie, maar nu vond hij het tijd om weer eens bij hem thuis muziek te maken.

Er was nog geen keuken en de grond lag bezaaid met schilderijen van zijn vriendin. Ze lagen op de grond of stonden tegen de muur aan. Mijn eerste neiging was te vragen of hij het niet verstikkend vond of iets in die trant, al die schilderijen. Maar dat klonk zo negatief en ik kon eigenlijk ook niet zeggen wat ik zelf nou voelde.

Voorheen - voor de sloop van vloer en keuken - hingen een aantal schilderijen aan de muur. Ik meen een blok van zes breed en drie hoog met berkenbomen en/of dergelijken. Ik weet dat ik ze mooi geschilderd vond maar ze niet - zeker niet in zo'n getale - bij mij aan de muur zou willen hebben.

Pas toen ik 's avonds in bed lag realiseerde ik me wat het was. Ze zijn levenloos. Ja, de bomen zijn levend, zou je kunnen zeggen. Maar ze bewegen niet. Er is geen enkel teken van mensen of dieren. Geen briesje - voor zover ik ze heb kunnen bekijken - of rimpeling in het water. Ze hebben iets emotieloos, zoals de beelden bij Madame Tussaud. die soms zo enorm echt lijken (zeker toen ik nog kind was) dat je denkt dat ze elk moment kunnen gaan bewegen. Maar ze blijven stil op hun plek staan, met een gegoten glimlach of grijns of wat dan ook.

Aan het eind van deze ochtend ben ik met de hond even bij een vriend langs gegaan, die ook schildert. Even naar adem kunnen happen bij het zien van zijn schilderijen. Niet alleen zijn schilderijen leven - dorpstaferelen, de bergen hier met de wijngaarden als teken van menselijke bewoning, boten in zee, vrouwelijk schoon - maar ook de ruimte eromheen, zijn huiskamer/keuken die gelijk dienst doet als atelier. Want dat speelde ook mee bij de eerstgenoemde vriend; geen 'bewijs' dat er gewerkt werd.

Vreemd hoe zoiets je kan aangrijpen.

Mariken

zaterdag 1 september 2012

Vijgenconfiture en pretexpaard

Op de tuin staat een vijgenboom met heerlijke blauwe vijgen. Zoveel dat er niet tegenop te eten valt. Veel ligt zodoende op de grond, zeker met de hevige wind die op het moment waait. Van de week was ik even zonder kind en heb geplukt wat binnen bereik hing. Eén keer was ik er in geklommen en had gelijk jeuk; ergens had ik al gelezen dat je een soort allergie kan hebben voor vijgenblad. Het bleef gelukkig niet jeuken, zoals ooit toen ik eens onkruid tussen de aarbeienplanten had gewied, lang geleden in Nederland.

Bij thuiskomst gelijk even een foto gemaakt van de oogst en ze globaal gewogen. Globaal wil zeggen: een paar vijgen op mijn wankele weegschaaltje gelegd en daarmee een schatting van het gewicht van een vijg vastgesteld, namelijk 50 gr. Even een grove telling, er lagen er ook al een stuk of wat van twee dagen eerder => om en nabij de 50 vijgen. Kortom, een slordige 2,5 kilo. Teveel om op te eten, op zoek naar een lekker recept!

Tante Tuut had net een recept geplaatst voor Vijgen Confituur, deze als basis gebruikt, behalve dan de vruchtenpulp. De pan zat flink vol en gelukkig had ik er maar drie glazen water in gedaan, anders was het overgelopen bij het zakken van de vijgen...

De suiker heb ik er voorzichtig overheen gestrooid en er (ook) een stuk minder van in gedaan dan de oorspronkelijke verhouding. De vijgen waren (zijn... er liggen alweer 12 verse naast me) flink zoet. En ja, de confiture smaakt prima! Alleen hoop ik op geen-schimmel, want de - gloednieuwe - weckflessen spoten alledrie ondanks juist gebruik.

De volgende dag begonnen aan een tweede paard. Omdat er al vanaf april een potje pretex in huis stond - gekregen van een lieve vriendin - besloot ik hier eindelijk eens mee aan de slag te gaan. Paard 1 beviel goed, dus mocht het mislukken met de pretex dan had ik die altijd nog als bewijs van mijn kunnen. Een kwast was niet vindbaar (zal wel ergens in één van de dozen zitten - nog steeds niet alles uitgepakt wegens kastgebrek) dan maar zo in de pot dopen met een handschoen aan. Prima te doen.

Het geheel, dat wil zeggen; een plank met daarop keukenpapier, dan aluminiumfolie en daarop het pretex-project-paard, op de trap gelegd om te laten drogen. In de avond bovenop de keukenspullen gelegd, zodat de trap weer vrij kwam. Het was - na ruim vijf uur? - nog steeds de slap. Het was wel gelukt om hem andersom te drogen; schone aluminium erboven op, ander plankje erop en voorzichtig omdraaien, oude folie er af getrokken.

De volgende ochtend was het droog én stijf (genoeg). Geen tweede laagje nodig. Het zou kunnen om de gaatjes te dichten, maar je ziet op deze manier nog goed dat het eigenlijk om haakwerk gaat. Misschien moeten een paar plekjes een beetje gevijld worden, aan sommige randen zit net iets teveel pretex. Maar het hindert verder niet.

Ter vergelijking een foto gemaakt met het eerste (slappe) paard ernaast.

Mariken

dinsdag 28 augustus 2012

Onrechtvaardig verdeeld

Het is inmiddels de zesde dinsdag dat ik voor de dames de huishouding ga doen. En dat opgefokte gevoel wil maar niet weg. Het went niet. In een eerdere blog had ik geschreven over mijn (gebrek aan) huishoudelijk talent. Ooit had ik een groot genoeg huis, daar hield ik het allemaal - naar eigen wens - bij. Misschien niet pico bello, maar het voelde goed.

Nu krijg ik niet eens mijn huis op orde. Zestien vierkante meter die dient als keuken, huiskamer én schuurtje, dat lukt mij gewoon niet. En dan ga je poetsen in die grote huizen bij mensen die van gekkigheid niet weten wat ze met hun geld moeten. Enorme hekken om een groot stuk grond. Of drie huizen in verschillende landen. Vele souvenirs van verre reizen.

En het moet allemaal schoongehouden worden. Mijn beelden staan hier te verstoffen, want ik heb geen huishoudtrappetje. Zou niet weten waar ik die nog moet laten. Als ik wil wassen, moet ik eerst de stofzuiger en de tuinstoel uit het wc-hok halen en in de kamer zetten - tussen de tafel en de kast, kan je er nog net (niet) langs. Dan de wasmachine aan.

De oven gebruiken is net zo'n verhaal. Eerst het verrijdbare kastje opzij, deurtje open, oven op het aanrecht. Waarbij dan eerder al alle potten met thee en wat dan ook van het aanrecht "elders" gezet moeten worden. Op de tafel is niet handig, want daar willen we graag eten, dus meestal alles voorzichtig op elkaar gestapeld tot de oven na gebruik weer genoeg is afgekoeld om terug te zetten.

Nou is mijn situatie nog redelijk. Ik heb een dak boven mijn hoofd en we hebben allebei een eigen slaapkamer. Met daar wél een raam(pje), want beneden is alleen een deur met vier ruitjes die uitkijkt op een muur.

Maar goed, deze onrechtvaardige verdeling, die mij al kwaad kan maken - laat ik het maar gewoon eerlijk zeggen - is natuurlijk minimaal vergelijken met het grootste huis ter wereld. Een gebouw van 27 verdiepingen, totaal oppervlak van 37.000 m2, voor een gezin van vijf personen... en hun 600 personeelsleden. Met uitzicht op... de sloppenwijken van Mumbai => lees hier

Mariken

maandag 27 augustus 2012

Steigerend paard

Even kort deze keer, met een foto van mijn creatie van deze ochtend/middag.


Natuurlijk zie ik zelf gelijk diverse punten 'ter verbetering'. De kop (pardon, een paard heeft een hoofd) moest al deels over omdat het schier onmogelijk was de open mond correct te krijgen (of is het toch een bek?). Maar ben er in zijn geheel toch zeer tevreden over.

De zwarte rand om de teltekening was meer ter houvast. Mijn kind dacht dat er een zwarte rand om het haakpaard kwam. Misschien de volgende!?

Mariken

zondag 19 augustus 2012

Geen huishoudelijk talent

Al vanaf het eerste bezoek aan 'mijn' huishoudelijke adres - of nee, toen de eerste persoon belde met de tip - wist ik dat het niks zou worden. Ik heb geen huishoudelijk talent. Mijn huis opgeruimd en redelijk netjes vind ik prima. Iets wat me op mijn huidige kleine oppervlakte al niet lukt - waar lààt je alles? Maar wekelijks lichtknopjes afstoffen, houten kasten oppoetsen en ramen volkomen streeploos schoon; het is aan mij niet besteed. Een ander mag het van mij belangrijk vinden, maar ik zie het nut er niet genoeg van in. Besteed mijn tijd liever aan creatieve dingen.Vooral als dat (mislukte) huishoudelijke werk continu commentaar oplevert. Terecht vanuit de ogen van de opdrachtgevers, maar voor mij bepaald niet motiverend.

Daarom was ik extra blij met het positieve commentaar van mijn buurman. Hij had nieuwe banden op mijn auto gezet - volkomen belangeloos - en in ruil had ik hem een pot van ingemaakte courgettes-uit-'eigen'-tuin gegeven. Al twee keer meldde hij bij het langslopen dat ze zo heerlijk zijn. De tweede keer zei hij erbij dat de pot al half leeg was. Een vriend die eerder al eens een pot had gekregen zei dat hij ze at als snoepgoed.

Ook mijn geconfijte sinaasappelschilletjes smelten op de tong van toevallig (...) langskomende vrienden. Op = op en dan moet men weer een jaar wachten. De sinaasappels komen uit de tuin van een streekgenoot, volkomen bio. De chocola waarin ik ze graag doop komt wél van de supermarkt. Oja, de suiker ook. Maar ik ben nog niet toe aan het verbouwen van suikerbiet, cacaobonen en dergelijken.

Vorige week was ik met mijn kind bij een vriend die 'buiten' woont. Dat wil zeggen een soort van hutje-op-de-hei, waarbij de hei een uitgetrokken wijngaard betreft. Er groeien veel bramen en kind en vriend hadden een flinke hoevelheid geplukt. Het plukken boeide mijn kind meer dan de bramen en daar zaten we dan met een pot vol. Even met internet zoeken naar een lekker recept. Misschien een bramentaart? Blèh, zei mijn kind, hij is dol op appels, maar lust - nog steeds - geen appeltaart. En eigenlijk was het ook veel te warm om de oven er ook nog bij aan te gaan zetten.

Maar daar stuitte ik op een recept voor bramen-ijs. Mmmm. Niet van hetzelfde kaliber als het bananen-ijs dat ik graag maak (van zeer rijpe bananen, slagroom, melk en chocolade) en daarom extra aantrekkelijk. Tenslotte had ik net een test gedaan van het bananen-ijs, maar dan ook met meloen en perziken. Dat ijs heb ik nog niet eens geproefd (hoewel de substantie nog onbevroren heerlijk smaakte), want het bramen-ijs is nog veel verfrissender met dit warme weer! En inmiddels dan ook op, goede reden om weer nieuwe bramen te plukken, zodra ik nieuwe citroenen heb gekocht.

Het recept - met excuses aan degene die het geplaatst heeft, want ik weet niet meer van welke website het komt, schrijf tegenwoordig recepten op een vodje, zodat je niet telkens je hele computer hoeft op te starten. Enfin, het recept:

1 kilo bramen - pureren en zeven (wat redelijk wat tijd kost als je alleen een simpele zeef hebt, geeft zodoende zin om eindelijk eens zo'n draaizeef aan te schaffen, ook super voor tomatensaus)
250 gram suiker oplossen in 1 dl (lauw/warm) water
1 citroen uitpersen
Alles mixen en daarna - gedurende 2 uur - elk half uur met een vork doorroeren (ter voorkomingen van ijskristallen).

Overigens had ik geen kilo bramen en heb maar wat geïmproviseerd met de hoeveelheden. De rest van het citroensap met water gemixt voor een echte limonade. Dat is toch al mijn streven; een glas citroenlimonade per dag. Liefst een eigen boompje opkweken uit zaad, zodat ik bio-citroenen heb, waarvan ik de schil kan gebruiken voor... geconfijte citroenschilletjes.

Mariken

donderdag 26 juli 2012

Foto-expo en de wegwerpmaatschappij

In september hadden we met de vrijwiliggers van de canton een middag georganiseerd voor artistes et artisans. Een uitwisseling van kunst en ambachten. Er waren flink wat mensen aanwezig en één van de aanwezigen was een Hollander, pardon; Fries. Enige tijd later waren mijn kind en ik bij hem en zijn vrouw te eten en zij vroeg of ik mee wilde doen met een foto-expositie. Ze had foto's van mij gezien op mijn website en de expositie zou in de zomer zijn.

Om een lang verhaal kort te maken; gisteren waren we ter plaatse om de foto's - op A3 formaat - in de kaders te stoppen. In totaal 27 fotografen, met ieder zes foto's. De expositie zelf is van 8 t/m 12 augustus in saint Laurent de la Cabrerisse (voor wie toevallig ter plaatse is).

Het is wel te hopen dat het mooi weer blijft, vooral niet teveel wind, want de foto's zullen buiten in de tuin worden opgehangen. Voor de opening (dagelijks om 17 uur) zullen ze opgehangen worden, en na afloop (rond 20 uur) worden ze weer binnen in de villa gezet. Villa Céline, een niet meer onderhouden pand, met een grote tuin aan de achterkant. Een prachtige entourage.

Wel triest om zo'n mooi pand zo verwaarloosd te zien. En het is niet het enige in de regio. Veel grote, slecht-of-niet-onderhoude huizen, die voor de meeste mensen onbetaalbaar zijn. En zelfs als je zo'n pand kan kopen zijn de kosten van onderhoud enorm. Ondanks de prijzen van bouwgrond is het goedkoper een nieuw huis neer te zetten.

Helaas is dat dan weer een soort van snelbouw-effect. De moeder en dochter waar ik eergisteren schoonmaakte, hebben twee van zulke nieuwe huizen. Op de carrelage bij de dochter zitten lelijke vlekken van gemorst cement, dat krijg je niet meer weg. Bij beide huizen zitten de ramen aan de buitenkant vol met miniscule puntjes van verf. Tja, je zou toch eerst even de ramen beschermen voor je de laag erop spuit.... Verf op de houten drempels die er al afbladdert.

Eens liep ik met een Amerikaanse vriendin langs zo'n nieuwbouwwijkje in mijn dorp. "Kijk", zei ze, "nog een ghetto van morgen".

Misschien een mooi thema voor de volgende foto-expo?

Mariken

p.s. mijn deelnemende foto's

Links: Feu de saint Jean - juni 2008, Durban-Corbières

 Rechts: Vendange in zicht



 

Twee moesten van het territoire zijn (= Aude) de overige vier waren vrij.

Links: wijngaarden in de wintermist
Rechts: 'jong geleerd is oud gedaan', oftewel: mijn kindje toen die 2 was



Nou zijn al mijn foto's van hier,
dat scheelt een kopzorg ;-)

Links: Alan, gitarist/zanger in Occitan

Rechts: zonsondergang na regenbui





dinsdag 24 juli 2012

Huis(houding)

Tussen al het haken en muziek maken - en oja, ook nog een foto-expo binnenkort - heb ik zowaar even officieel werk. Van drie kanten kreeg ik hetzelfde adres, maar gelijk ook een vriendin op bezoek die het adres graag wilde 'hebben'. We zijn samen naar de afspraak gegaan die ik al had en in principe is zij degene die de huishouding daar gaat/blijft doen. Alleen had ze net een vakantie gepland van acht weken naar Indonesie (waar haar dochter's vader woont). Ze is twee keer geweest en nu 'mag' ik dan acht keer.

In de ochtend bij moeders - een vrouw van 88 die in het ene huis woont - in de ochtend bij de dochter, in het huis ernaast. De twee huizen staan samen op een flink stuk grond met uitzicht op de bergen en wijngaarden, werkelijk prachtig!

Toch vraag je je dan af hoe dat zal gaan als de moeder er niet meer is. De ingang, een groot hek, is het enige contact met de weg er naar toe, niet makkelijk om dat in twee opritten of iets dergelijks te verdelen. Maar je moet ook niet teveel nadenken over andersmans (in dit geval vrouws) ideeën.

Die keer dat ik met de vriendin erheen ging om verder af te spreken vroeg zij terug in de auto "eh, snap jij nou wat je daar moet SCHOON maken???". Maar ieder zijn idee, ook hier, en wat deze dames onder andere belangrijk vinden is het onderhoud van het houten meubilair met bijenwas. Uit een spuitbus, dat wel, maar ik vind het een heerlijk werkje. Doet me denken aan de meubels die we hadden, met mijn eerste echtgenoot, van een oude boerderij, vol houtworm. En zo eens per maand stopte ik de meubels in de was, een lekkere vette klodder uit een blikje. Wat rook het lekker! Helaas ruik ik niks, dus geen idee of de bijenwas uit de spuitbus hetzelfde ruikt, maar het voelt in elk geval eender.

Op de terugweg van het middagwerken besloot ik dat ik een ijsje had verdient en wilde zodoende stoppen bij onze dorpswinkel. In een vlaag van verstandverbijstering parkeerde ik mijn auto eerst bij een vriend. Om te vragen of het huisje naast hem wellicht binnenkort TOCH te huren is. Vorig jaar was het eigenlijk rond, maar na twee manden wachten kreeg ik te horen dat de eigenaar toch nog van alles wilde doen en niet zeker was of hij het nog wilde verhuren. Omdat hij het zelf in de vakantie gebruikt(e). Nu heeft hij een oplossing: de bovenste helft verhuren en de onderste helft voor zijn vakantie. Omdat de grond schuin loop zit er aan één kant van het huis een soort souterain. Hij is nu bezig dat uit te breiden en het dak van de uitbreiding wordt dan een (mijn?) terras voor het bovenste deel.

En oja, heel ernstig, als hij er zelf niet is, mogen we gebruik maken van het zwembad. Gelukkig dat ik m'n kind niet mee had. Want eerst even afwachten of het deze keer wél door gaat....

Het ijsje -daarna- smaakte wel dubbel zo lekker :-)

Mariken

woensdag 11 juli 2012

Verslavend

Op de website van drops vond ik een bikini/topje die uitnodigde tot uitproberen. Natuurlijk kon ik me vanaf het begin niet geheel aan het patroon houden en werd het een drie-kleuren-topje in plaats van uni. Daarbij - al hakende - vond ik een aantal punten wat minder "mijn stijl" zoals het meerderen in het midden.





Vervolgens kon ik ook andere uitprobeersels niet laten en heb ik inmiddels een paar exemplaren liggen in verschillende uitvoeringen. Dat wil zeggen; er zijn er maar twee echt af, de rest heeft anderhalve cup, moet nog afgehecht worden, of nog verder gehaakt volgens een idee dat al hakend opkwam. Zo is er eentje waarbij ik het gaaswerk in een andere trant uitprobeer. Volgens een gordijntje dat in mijn keuken hangt, maar per toeval vond ik hetzelfde patroon ook op de drops-site, dat was een teken!


Hierbij de foto's, van erbarmelijke kwaliteit; mijn camera is aan het overlijden, of anders wel de (nauwelijks meer) oplaadbare batterijen en mijn mobiele telefoon pakt de kleuren niet zo mooi op. Maar het moet ook nog een verrassing blijven, voor als ze ooit eens af zijn - dat wil zeggen: dat ik ze afrond en niet telkens een nieuw idee begin... tja, ik ken mezelf wat dat betreft onderhand! Schijnt bij mijn sterrenbeeld te horen (zei een andere waterman me eens... thanks Bob!)


 
Gelijk ook maar even "stipjes" uitproberen. Had het eens gedaan bij pannenlappen op verzoek van een bekende. Hoewel ik van dat stel volgens mij nou net geen foto heb gemaakt.

Het is wel meer werk en de 2e cup is dan ook nog niet af.
 

 Wie is dat dikkerdje???

Opgestuurd naar een vriendin die er gelijk een "lapje onder zag" na het zien van de foto's.





Mariken

Camembert !?

En weer een "nieuwe" rok

De streek waar we wonen is nogal ongeschikt voor de wikkelrokken die ik ooit in Nederland had gekocht. Ze waren hier niet altijd enkellang, maar ontnamen eerder het zicht vanwege het opwaaien. Een tweetal veiligheidsspeldjes hadden slechts gedeeltelijk effect; de wind rukte dermate hard dat er gaatjes ontstonden. De rokken kwamen dus op de stapel "te vermaken/hergebruiken". Dankzij het prototype is er alvast eentje nu wél bruikbaar.

Foto's: BVS (6 jaar)





Mariken

dinsdag 3 juli 2012

Alles in één

Vandaag in een helder moment mijn haakwerk meegenomen naar de tuin. Na het water putten is het altijd goed even te gaan zitten en waarom dan niet het nuttige met het aangename verenigen.

 Augurk of komkommer?
 De waterput, met het voor handen zijnde put-materiaal : een oude pan, een jip-en-janneke-emmertje, twee gietertjes van anderhalf en twee liter, een kan die ooit een waterfilter had en een fromage-emmertje, waarin schillen+ vanuit de keuken naar de tuin worden getransporteerd. En op de terugweg kunnen er boontjes in...!
Op de gok dat het - toch echt - een augurk is, ingelegd in zout. Ernaast de bescheiden oogst van vanochtend aan sperzieboontjes.
En tijdens anderhalf uur lekker genieten van in de tuin zitten, weer een cup gehaakt. Gebaseerd op dit topje. De hond is intussen de rivier ingedoken om te vissen. Ik moet hem nu alleen nog even leren de vis mee te nemen voor de baas.









Mariken

maandag 2 juli 2012

Leve de tuin!

Na inmiddels een paar keer boontjes van eigen tuin gegeten te hebben, hadden we ook al aardappels. En dat terwijl ik er geen gepoot had. Ze waren van de vorige tuinier. Een paar vergeten aardappels. Onze hond had er in het begin een aantal opgegraven, maar blijkbaar waren er toch nog een aantal blijven liggen. Van meer ervaren tuinders had ik gehoord dat het geen probleem was - ik had ooit eens vernomen dat je ziektes krijgt in je planten - maar dat ze alleen een stukje kleiner zouden zijn. Inderdaad zaten er haast kriel-aardappeltjes bij, maar wat waren ze lekker! Hoefde alleen een beetje afgeboend onder de kraan, schil was heerlijk dun.

Inmiddels groeit er een groen ding in de tuin. En ik probeer uit te vissen of het nou een augurk is of een komkommer. Het zijn 'broertjes', dus de planten lijken sprekend op elkaar. Voor mijn ongetrainde ogen tenminste. Maar ik weet toch vrijwel zeker dat ik op DIE plek augurken had gezaaid. Tja, de papiertjes zijn verregend en dus niet meer leesbaar. En om het water-geven te vergemakkelijken heb ik alles dicht op elkaar gezaaid.

Gisteren een courgette uit de tuin van een vriendin ingemaakt. Bij onze tuin staan de planten nog volop in bloei, want het is er erg schaduwrijk. Onder andere door de laurierbomen, van drie à vier meter hoog. Daardoor kon de eerste ingemaakte courgette van dit jaar een vrij vers blaadje laurier onder in de pot krijgen. Eigenlijk zou ik ook zelf jeneverbessen moeten gaan plukken, er groeien volop planten in de streek. Maar het zijn verschillende soorten, dus eerst even navragen welke het moet zijn en wanneer de besjes rijp zijn om te oogsten.

Wat het ook goed doet in de tuin is een plantje gekocht op de journée bio een maand terug: pimente forte. Al eerder had ik het eens geprobeerd in de plastic bakken naast de deur, maar die had het niet gered. Zelf zou ik ook liever in volle aarde staan dan in zo'n bak. Het plantje is in elk geval nog flink gegroeid en zit nu vol bloemen.

En her en der zijn de bloemetjes van de tomatenplanten aan het veranderen in groene bolletjes. Grote tomaten en kleintjes, zo te zien. Verschillende vrienden hadden plantjes over en zodoende hebben we binnenkort dan een verscheidenheid aan tomaten. Lekker!

Al met al, als debutante genoeg reden om tevreden te zijn met de resultaten. En het geeft zin om het volgend jaar grootser aan te pakken. Maar dan moet er wel een beter systeem zijn voor het water geven. Want het niveau van het water in de put is dermate laag dat het niet al te goed is voor iemand met rugklachten. Vooral niet als je een liter of 60 hebt opgediept en het niveau daardoor danig verder gedaald is. We hebben geprobeerd te ontdekken waar het water vandaan komt, het is zeker dat het net als de andere tuinen in het laantje door de source wordt aangevuld, maar waar het vandaan leek te komen in het geval van deze tuin, zit de boel volkomen geblokkeerd. De vorige tuingebruiker heeft het ook proberen te ontdekken, vertelde hij onlangs, maar zonder resultaat.

Het mooiste is natuurlijk om regenwater op te vangen. Als het hier regent, regent het meestal flink. Even een mooie plek uitkiezen om een reservoir neer te zetten. En een dakje improviseren op de cabane van mijn kind, waardoor het water naar het reservoir wordt geleid. Al voor het een feit is geeft het genoeg plezier om erover na te denken. Op naar een volgende oogst met elke dag een kilo boontjes...

Mariken

't Ongekend - XXIV

(vervolg)

Buiten werd ons gesprek al snel serieuzer. O ver de tuin en het wonen in een hofje. Na een minuut of tien kwamen twee jongens en een meisje door de poort.
"Hai, we komen voor Jesse Boot."
"Loop maar mee, we zijn daar eigenlijk ook."
Het lachen begon bijna weer. Zat er iets in de lucht? Het meisje keek ons enigszins uit de hoogte aan, kennelijk was ze beter dan ons soort giechel-trienen. Wat moest zo'n wicht hier? Niet op mijn eerste indruk afgaan. Althans, niet te veel. Je moest mensen toch een kans geven? Hoewel ik de echte eerste indruk altijd in mijn achterhoofd hield, want vaak klopte het toch behoorlijk, als je die onthield tenminste. Dat is raar eigenlijk, van sommige mensen kan je niet meer de eerste indruk herinneren. Je weet dat die er was, maar de tweede indruk heeft kennelijk meer indruk gemaakt. Zou ik Daniëlle vragen of zij dat ook wel eens had? Nee, niet deze heerlijke giechel-belovende-avond verpesten met gefilosofeer. Leuk woord voor galgje trouwens, giechel-belovende-avond, of mag je daarbij geen streepjes gebruiken?
"Hier is het."
Jesse deed zelf open. Toen hij Hooghartje zag veranderde de blik in zijn ogen op slag.
"Kom binnen, kom binnen, we zijn al aan het feestmaal begonnen."
Een van de jongens stapte achter haar aan naar binnen, de ander bleef wachten om Daniëlle en mij voor te laten. Daniëlle aarzelde.
"Oh, ik ben nog wat vergeten, Emma, loop even mee. Ga maar, we komen zo."
"Maar dan zal ik me tenminste vast even voorstellen, want straks komt het er niet van, ik hoorde van Jesse dat hij zo'n twintig mensen verwacht."
"Ja, dat zit er wel in."
"Hai, ik ben Fred."
"Emma."
"Daniëlle."
"Jij woont hier ook?"
Hij keek om zich heen. Zijn ogen bewogen schokkerig, alsof hij heel snel de voordeuren aan het tellen was.
"Wij allebei."
"Leuk hier."
Hij knikte om zijn woorden kracht bij te zetten. Hij zoog nog net niet 'ja', wat mensen vaak doen bij dat soort knikken. Of misschien is dat vooral iets van vrouwen. Ik zag het een tijdje geleden zelfs bij een reclame-filmpje. Een vrouw die vertelde waarom dat ene produkt nou zo geweldig was en maar liefst drie keer 'ja' zei terwijl ze inademde in plaats van uit. En dat knikken erbij. Sommigen zeggen meteen daarna, bij het uitademen, nog 'hm'. Als je een tijdje omgaat met iemand die dat doe moet je echt uitkijken dat je het niet ook gaat doen. Of deed ik het al, zonder het van mezelf te weten? Let's hope not.

"Komt Suzanne ook vanavond?"
"Denken wij dan hetzelfde?"
"Zeer waarschijnlijk wel ja. Wat een bitich zeg. Ik hoop voor je dat dat niet je schoonzus wordt ooit."
Zonder verder iets te zeggen liepen we naar Daniëlle's huisje. Ik kon me niet herinneren dat ik hier wel eens was geweest. In elk geval was het totaal anders dan ik had verwacht. Heel veel blauwe tinten en een licht houten vloer. De eerste paar seconden was ik sprakeloos.
"Het is niet wat ik verwacht had."
"Dat zeggen er meer. Dat komt door de lamellen, die geven een bepaalde indruk van buitenaf. Ik heb ze overgenomen van de vorige bewoner, het is wel makkelijk vanwege inkijk. Het is niet mijn smaak, maar je went er aan. Ik wilde liever smalle luxafles, maar het is er gewoon niet meer van gekomen."
"En je vloer, is dat hout of laminaat?"
"Het is grenen, zacht hout dus. Als je wat laat vallen krijg je putten, kijk, zoals hier. Maar ik wilde een vloer die leeft. Een vriend van mijn vader werkt bij een bedrijf waar ze dit soort vloeren leggen. Hij had deze vloer bij iemand er uit gehaald die een duurdere had gekocht. Toen hij van mijn vader hoorde dat ik op het punt van verhuizen stond, heeft hij gevraagd of ik interesse had. Hij is een dag bezig geweest, samen met mijn vader. En ik heb maar honderd gulden hoeven betalen. Hij wilde er eerst niets voor hebben, maar dat vond ik niet leuk. Mijn vader zei dat honderd gulden wel een reëel bedrag was, dus dat heb ik hem 's avonds gegeven. Echt een toffe gast, hoor. Hij wilde het niet aannemen. Toen heb ik gezegd dat hij er dan maar iets leuks van moest kopen voor zijn vrouw, ook zo'n schat. Dat heeft hij nog gedaan ook. Ze belde me de volgende dag op dat hij haar favoriete parfum had gekocht. 'Een beetje van mezelf en een beetje van Daniëlle', had hij gezegd. Dat vond ik zo leuk."
Al pratend was ze haar huis doorgelopen. Ik stond intussen op de drempel van de kamerdeur met nog meer bewondering naar de vloer te kijken. Niet slecht, een vader met zo'n vriend.
"Ha, dit kan ik wel meenemen."
Ze kwam met een paar glazen aanlopen.
"Hoezo?"
"We kunnen moeilijk met niets aankomen nu ik gezegd heb dat ik iets moest halen, toch? De kans dat het ze opvalt is niet zo groot, maar stel je voor."
"Ben je niet bang dat je ze kapot mee terug krijgt?"
"Niets liever. Ik heb die glazen ooit van mijn oma gekregen, voor mijn uitzet alvast. Zeg nou zelf, ze zien er toch niet uit?"
"Ik zou ze niet zelf gekocht hebben, maar lelijk zijn ze niet."
"Nee, eigenlijk niet, het heeft meer met mijn oma te maken, maar goed, dat zal ik je besparen. Kom op, laten we gaan, straks is de wedstrijd al afgelopen en het eten op."
"Dat denk ik wel ja. Hm."


(wordt vervolgd)

Mariken

zaterdag 30 juni 2012

't Ongekend - XXIII

(vervolg)

** zaterdagavond **

Jesse had zijn kamer behoorlijk verbouwd. De meeste meubelstukken waren tegen de muur gezet. Vooral de bank was wel handig. Vorige keer was die omgeklapt met drie mensen boven op de leuning. Niemand was gewond, maar hij had deze keer het zekere voor het onzekere genomen. De grote tafel was in de hoek bij de keuken neergezet en stond vol met alle soorten vreten die je kon bedenken. Plus een bij elkaar geraapte verzameling glazen en dergelijke.
"Ik geloof niet dat het echt nodig was dat ik nog wat meenam."
Jesse begon te lachen.
"Ach, wat we over hebben komt in de loop van de week wel op. Iedereen weet wat hier ligt, dus ik verwacht nog we een paar dagen gasten over de vloer."
"Als het de franse kaasjes zijn, dan kun je mij tot vaste eter rekenen. En een blik soep erbij graag."
"Hé Emma, we hebben hier een plekje voor jou vrijgehouden."
Tussen Jeffrey en George zitten tijdens het kijken leek me nou niet echt een goed plan. Gelukkig ging op dat moment de bel. Daniëlle, Harold en Peter stonden voor de deur met een tas vol waren alsof ze zojuist een avondje Sint-Maarten hadden gelopen.
"Hallo, kon het niet minder?"
"Hm, we komen eigenlijk min of meer direct uit de supermarkt vandaan, omdat we nog niets gekocht hadden. Maar als je honger hebt dan gaat je karretje sneller vol dan je in de gaten heb."
"Ken ik, ja. Kom er in."
Ik gaf Daniëlle een seintje om even te wachten, zonder dat de jongens het zagen.
"Ho, mijn veter zit los."
Harold en Peter liepen door.
"Jij bent snel met een goeie smoes."
"Ach ja, vrouwen onder elkaar hè...."
"Red ons. De guys - you know who - hebben een plekje tussen hen in vrij gehouden, gelukkig ging de bel net. Maar voor geen goud ga ik daar zitten. Kleffe types."
"Wees niet bang, ik zal je claimen, ze weten toch niet beter dan dat ik dat altijd met iedereen doe."
Was dat even zelfkennis.
"Komen jullie echt rechtstreeks van de supermarkt vandaan?"
"Ja joh, ik stond een uurtje terug met Peter te praten toen Harold naar ons toekwam hoe dat nou zat met voetbal. Ik wist zowiezo van niks. Peter schrok, die was het helemaal vergeten. Dat wil zeggen, niet het voetbal natuurlijk, maar dat hij hier zou komen kijken. Om kort te gaan, hier zijn we dus, met eten en drinken voor een maand of drie."
"Ik kreeg een soort Sint-Maarten-visioen."
"Ha! Nou je het zegt. Na vier flessen wijn en een zelfde aantal zakken chips zei ik dat het wel genoeg was, maar ze vonden van niet. Stel je voor dat Jesse bier was vergeten, dus hup, twee van die blikjes-dingen die met zijn zessen zitten. Ik weet niet hoe dat heet."
"Ik ga voor six-pack."
"Ja, daar hadden ze het over. Afijn, als je nog wilt zien wat er allemaal nodig scheen te zijn, moet je snel zijn, hoewel ik denk dat het al uitgepakt is."
"Laten we naar binnen gaan."
Op het moment dat wij naar binnen stapten werden de laatste waren op tafel gelegd. Ik meende tussen de jongens nog een paar franse kaasjes te ontwaren en een ondefinieerbaar pak eten of drinken. Daniëlle keek nog even opzij met een blik van: 'echt erg, hè?'. Ik kon alleen maar stomverbaasd knikken. Dit sloeg werkelijk alles. Ik had de tafel daarnet al behoorlijk vol aangetroffen, maar vroeg me nu af of je er iets af kon halen, zonder dat de boel instortte als een kaartenhuis.
"Hey girls, come and sit here!"
Jesse keek vanuit de keuken wie de 'girls' dan wel konden zijn. Toen hij Daniëlle naast me zag staan, zag ik zijn gezicht betrekken. Hij gebaarde met zijn armen hoe dit nou toch kon, ik gaf een amper zichtbaar knikje in de richting van Harold en Peter. Jesse schudde met een bozig gezicht 'nee', zuchtte diep en liep terug naar waar hij mee bezig was.
Ik liep naar hem toe.
"Kan ik je helpen?"
"Wat doet ze hier?" siste hij terug.
"Ach man, hoe meer zielen hoe meer vreugd. Daarbij, ze is verliefd en verliefde mensen zijn altijd anders dan ze normaal gesproken zijn, dus wacht nou maar af en zeur niet zo. Wat kan ik voor je doen?"
"Niks."
Hij draaide zich om. Ik had geen zin om er tegen in te gaan en liep terug naar Daniëlle.
"Wil je een stoel?"
Zonder op antwoord te wachten haalde ik twee stoelen bij de tafel vandaan en zette ze neer aan de rechterkant van de kamerdeur, ver weg van de bank. We deden allebei of we het commentaar van de jongens niet hoorden, zodat ze snel ophielden en verder gingen met hun stoere verhalen over sportprestaties. Van zowel van zichzelf als bekenden.
"Hoe gaat het met Karl?"
"Goed, ik heb vanochtend een brief van hem geahd, vier kantjes. Er zijn niet veel jongens die zover komen, geloof ik."
"Hij heeft nog geen grote neus?"
"Leuk ben jij, zeg. Misschien heeft hij wel een vriend met een grote neus..."
We moesten zo lachen dat het stil werd op de bank.
"Wat lachen jullie?"
"Om de grote neus van de vriend van mijn vriend."
De sullige gezichten die ze hierop trokken deden ons helemaal van onze stoel rollen. Elke keer als ik naar Daniëlle keek begon ik weer en op een gegeven moment rolden de tranen over mijn wangen. Daniëlle liep naar de gang en het leek over, maar op het moment dat ze binnenkwam begonnen we weer.
"We gaan wel even naar buiten."


(wordt vervolgd)

Mariken

woensdag 20 juni 2012

Zelfs 'niet veel' kost geld

Mijn eerste anderhalf jaar in Frankrijk hadden we niet veel. Geen water, geen electriciteit, geen huis, geen werk. De toen-toekomstige-vader-van-mijn-kind had een kleine uitkering vanwege werk dat hij voordien had gedaan. Daar konden we zo'n beetje van eten tot het eind van de maand. Een stuk oud brood met ei, een andere avond spaghetti met - zowaar nog! - ketchup. Ik was graatmager.

Maar wat we wel hadden was ruimte om ons heen.

We zaten op ongeveer twee kilometer van 'het dorp' dat we vanuit onze woestenij konden zien. De woestenij was een oude caravan van acht vierkante meter op een terrein dat ooit een wijngaard was geweest.

En nee, ik mis het gebrek aan water niet. Je leert dat er maar één ding werkelijk belangrijk is in het leven: water! Om je te wassen, om te drinken, om je eten in te koken...

Wat ik wel mis, is de ruimte. De buitenruimte, wel te verstaan. Want 8m2 is voor mij echt te klein. Je hebt hoe dan ook een minimum aan spullen. Zelfs als je alleen het hoognodige zou houden - een hemd aan je lijf, een hemd in de was en een hemd in de kast - zit je met een enorme hoeveelheid papieren die je in onze geciviliseerde wereld moet bewaren tot (soms) in lengte van dagen. En waar regelmatig dezelfde kopietjes van moeten worden opgestuurd naar instanties die eigenlijk alles al van je weten.

Goed, nu heb ik 50m2, maar het is over drie lagen verdeeld en vooral beneden word ik regelmatig knettergek. 16 m2 die dient als keuken, huiskamer, cave (schuur) en atelier. De fiets van mijn kind staat uit pure nood in mijn auto, erg handig met boodschappen doen. Maar los van dat al, is er geen raam! Er zitten vier ruitjes in de deur en die kijken uit op een muur.

Voornaamste reden om hier te blijven en niet 'iets beter' te gaan wonen is de buitenruimte. We stappen zo in de cour van de buren. Wat ook minpunten heeft, maar het is buiten en we kunnen er zitten! Genoeg vrienden en kennissen stappen zo de straat op. Als ze geluk hebben is er nog een stoep. Wij hebben alleen af en toe de buren die er langs rijden met een auto of traktor, een tafel laten staan is dus geen optie, maar je kan een stoel makkelijk verplaatsen. En gewoon op de grond zitten is ook prima te doen. Deed ik vroeger al, in Amsterdam meestal, met vrienden.

Toch is het liefst wat ik wil een Eigen Plek. En weer uitzicht op de lucht. Dat je kan zien wat voor weer het is. Ooit woonde ik in Rotterdam. Daar moest je ook naar buiten lopen om te zien wat voor weer het was. Vrienden die ik nog niet zo lang ken, hebben een stukje grond en daar hun huis op gebouwd. En ik weet daarmee weer helemaal wat ik wil. Het hoeft niet veel te zijn, als het maar wat lijkt. Gewoon een hutje waar we kunnen slapen, eten en de verdere dagelijkse dingen. En verder buitenruimte. Vanuit het hutje ook de lucht kunnen zien. Allemaal praktische kasten waar alles netjes in gesorteerd opgeruimd kan worden. Geen open kasten van bij elkaar geraapt hout en trappen vol schoenen en andere spullen. Geen muur is hier recht en alles verstoft nogal snel, erg handig met mijn allergie.

Helaas, ook al wil ik 'niet veel', het kost toch geld. Want je zal een terrein moeten kopen met een bouwvergunning en dan liggen de prijzen (hier) vanaf zo'n 50 à 60 vierkante meter. Dat kan flink oplopen als het een gunstige ligging betreft. En het kleinste stuk dat ik tot nu toe 'gezien' heb is zo'n 800m2. Je hebt dus al rond de vijftigduizend euro nodig. En dan staat het hutje er nog niet eens.

Ik weet van meerdere vrienden hier die genoegen zouden nemen met dezelfde simpelheid. Blij met een dak boven hun hoofd en de - betrekkelijke - luxe van het hedendaagse leven, maar toch dat verlangen naar eenvoud. En elders op de wereld zijn mensen die hebben ongeveer zo'n hutje, maar temidden van vele andere hutjes, midden in de rotzooi. Die willen vast ook wel wat meer ruimte om zich heen. En ook drinkbaar water.

Tezelfdertijd zijn er mensen met enorme huizen, meerdere soms. Met wellicht een privéjacht, een vliegtuigje of wat dan ook. Ik gun het ze van harte. Maar soms, als mijn kind een glimp ervan opvangt, en vraagt hoe dat zit, dan kan ik het toch echt niet uitleggen. Mamma, als die mensen zo'n groot huis hebben waar ze bijna nooit zijn, dan kunnen die en die (mensen die krapper wonen dan wij) daar toch ook in dat huis wonen?

Hoe leg je aan een kind de wereld uit...

Mariken

't Ongekend - XXII

(vervolg)

"Vergeet je niet om wat mee te nemen?"
"Hoezo?"
"Nou, zo voor het voetbal. We zouden allemaal wat meenemen."
"Dat heeft niemand mij verteld, ik ging er vanuit dat jij genoeg in huis zou halen."
"Ja, lekker, met twintig man."
"Ik ben een vrouw."
"En?"
"Ik drink nauwelijks, dus wel zo goedkoop. Dan mag ik toch wel kaal komen."
"Met je hoofd kaal, ja. Je neemt maar gewoon wat mee, kreng."
Even vergat ik wie er op mijn bank zat, met wie ik de middag had doorgebracht.
"Heb je trouwens nog lekker gefietst? We stonden een uur geleden voor je deur, met Harold was ik, maar je was er niet."
"Ja, ik heb lekker gefietst. Wil je weten met wie?"
"Met wie? Niet alleen dus. Laat me raden, een man?"
"Njet."
"Zoooooo, wat weet ik nog niet? Je weet dat je alles aan mij kan vertellen, hè?"
Iets zachter antwoordde ik:
"Ik weet niet of je wil weten wat je nog niet weet, maar schrik niet."
Jesse's gezicht stond nu volkomen serieus.
"Hoezo, wie is het dan?"
Ook zijn stem was een stuk zachter. Alsof hij het begreep. Alsof hij zag wie daar zat. Ik knikte.
"Je kunt haar nu nog zien, straks gaat ze weg."
Hij trok wit weg. Op de achtergrond klonk de stem van Ellen, aan de telefoon met iemand die ze kennlijk niet goed kon verstaan.
"Wil je haar zien?"
"Weet ze dat ik hier ben?"
"Hoe kan ik dat weten, ze weet dat je ook hier woont, maar dat je aan de deur staat... Je praatte niet al te zachtjes, dus ze kan je hebben gehoord."
"Maar waarom gaat ze dan precies nu bellen?"
Ja, dat was inderdaad wel een beetje vreemd. Maar tijd om het ons af te vragen hadden we niet, want op dat moment kwam ze aanlopen, terwijl ze een mobiele telefoon in haar tas stopte. Even maar was ze verbouwereerd.
"Dag Jesse. Sorry, maar ik moet er snel vandoor, ik kreeg net een telefoontje waar ik de hele dag al op liep te wachten. Welke kant moet ik bij de poort voor het centrum?"
"Links", wist Jesse er uit te brengen.
Ze vertrok. Weer geen hand, geen kus.
"Zei je dat nou expres?"
"Wat?"
"Links."
"Zei ik links?"
Ik knikte.
"Nee, dat was niet expres."
Jesse beet op zijn onderlip, maar zijn ogen begonnen te lachen.
"Nee, het was niet expres, maar ik vind het wel grappig. Gezien de situatie. Wat wil je nou, ze blijkt bij jou te zitten, komt half telefonerend naar buiten, dan zegt ze 'dag Jesse' en ze vraagt welke kant het centrum is. Ik was te verbaasd om het goeie antwoord te geven. Maar wat verdient ze nou, hallo zeg."
Hij schudde zachtjes lachend zijn hoofd. Toen zijn ogen de mijne troffen werd zijn blik weer serieus.
"Maar was jou middag gezellig?"
"Ja", kon ik er alleen nog zachtjes uitbrengen.
Jesse sloeg zijn armen om me heen. Ik begon te huilen.
"Waar héb je vaders en moeders voor?"
"Als je een broer hebt, heb je ze volgens mij helemaal niet nodig."
Jesse streek zachtjes met zijn hand over mijn wang.
"Zusje van me. Ik heb geen broer, maar aan jou heb ik genoeg."
Door onze tranen heen lachten we naar elkaar. Jesse vermande zich snel.
"Kom, naar binnen. Dit is van ons, daar heeft niemand iets mee te maken."
Hij duwde me zachtjes terug in huis.
"Wil je thee? Of moeten we al bijna naar jouw huis voor dat voetbal kijken? Ik kan me niet meer herinneren hoe laat we hadden afgesproken. Mijn geheugen is een zeef de laatste dagen."
"Nee, je herinnert je wel meer niet van de afspraak geloof ik. Maar na zo'n middag zal dat ook wel logisch te verklaren zijn. Toen ik je vanochtend tegen kwam, was je toen naar haar op weg?"
"Hmhm."
"Je zag zo witjes. Wanneer heb je afgesproken?"
"Vlak daarvoor belde ze me. Ik had behoefte aan buitenlucht en zij zei meteen 'ja' toen ik voorstelde om samen naar het bos te gaan. Daar hebben we een paar uur op het terras van het pannenkoekenhuis gezeten. Zij was met de bus en ik op de fiets. We liepen samen naar de Amstelveense weg, maar al pratend gingen we steeds verder de stad in, tot we hier waren. Toen heb ik haar maar uitgenodigd. Wat moest ik anders?"
"Waar hebben jullie over gepraat?"
"Eerst over vroeger. Best wel heftig, maar dat hoor je nog wel. Ik moet het opschrijven ofzo, om het voor mezelf een beetje op een rijtje te krijgen. Daarna gingen we pannenkoeken eten en kwamen we via allerlei lekkere recepten op anekdotes en uit-etentjes. Ze vertelde nog over Anneke en Fred, die zijn van de zomer bij haar geweest met Maikel en Frans. Frans gaat volgens jaar naar Amerika. Als hij zijn eindexamen tenminste heeft gehaald. Met zo'n uitwisselingsprogramma. Hij gaat dan drie maanden daarheen, in een gastgezin en daarna komt er iemand voor drie maanden bij hen in huis."
"Tof."
"Ja, dat leek me ook wel."
"Zou dat nou makkelijker gaan als je ouders gewoon bij elkaar zijn? Ik bedoel, dat je dat dan sneller doet. Ik had op zijn leeftijd wel wat anders aan mijn hoofd."
"Volgens mij hadden ze jou niet eens uitgekozen. Stel je voor dat een gezin jou drie maanden had moeten opnemen, die waren goed gek geworden."
"Dank u."
"Graag gedaan."
"Maar nog even serieus, als je nog wat kwijt wilt over vanmiddag dan kom je maar."
"Je bedoelt dat je nieuwsgierig bent?"
"Ook. Dat spreekt voor zich. Misschien hebben jullie het wel uitgebreid over mij gehad, dat wil ik dan natuurlijk wel even weten."
"Nou, dat kan ik je alvast verklappen: nee! Hooguit ben je even ter sprake gekomen. Oja, toen we het hadden over die flat waar we woonden voor de scheiding."
"O, die verschrikkelijke flat. Dat ban ik het liefste geheel en al uit mijn herinnering, wat een rampenplek was dat zeg. Jij met Natasja met die twee lellebellen van beneden ons..."
"Boven toch?"
"Kan ook wel, in elk geval waren het lellebellen."
"Waarom?"
"Omdat ze zelfs jou aan de barbies kregen."
Ik schoot in de lach. Die arme Jesse, van toen 17, die dacht dat hij tenminste één normale zus had, bleek opeens met vier vrouwen opgescheept te zitten, vier echte vrouwen. Of zelfs zes met die meisjes erbij.
"Ja, lach er maar om. Het was rampzalig. Mamma liep de hele dag te janken of te jammeren. Chrissie blèrde de heleboel bij elkaar en jij en Natasja speelden met die suffe types."
"Maar toch niet bij ons thuis? Wij hadden helemaal geen barbies."
"Nee, gelukkig niet, maar die grieten kwamen met hun hele barbie-uitzet naar jullie. Hun moeder vond het allang best, kon ze d'r huis lekker schoonhouden. En als ze met de buurvrouwen stond te praten zat ze Ellen af te kraken omdat het bij ons zo'n troep scheen te zijn. Ja, wat wil je als je je eigen kinderen er ook nog even op afstuurt."
"Hoe weet jij dat nou?"
"Omdat ik dat zelf heb gehoord. Ik was met een paar van die gozertjes aan het voetballen toen er een stuk of vier buurvrouwen aan kwamen lopen. We wilden een geintje met ze uithalen, dus we hadden ons in de bosjes verstopt."
"Terwijl je al zeventien was? Wow."
"Ja, terwijl ik al zeventien was. Laat me uitpraten."
"Ik ben al stil."
"Op het moment dat ze bijna bij ons waren konden we ze goed verstaan en ze bleken het dus over mamma te hebben. Wat een schande het was dat ze met vier kinderen bij haar man was weggegaan en hoe we woonden, en een zoon die in de huiskamer sliep, hoe kon dat nou. Die jongen was al bijna twintig, dat was vulgair, zeg. De grap was er voor mij al lang af. Maar ik kon me niet bewegen, want dan zouden ze hebben geweten dat ik ze gehoord had, zo dicht bij waren ze. Twee van die jochies waren nog van een leeftijd dat ze serieuze gesprekken niet als zodanig hoorden en die kwamen gillend te voorschijn. Die vrouwen deden een beetje van 'tsstss' en dat was voor die twee de grap. Voor de andere jongens was het toen ook over en ze liepen de bosjes uit. Ik durfde me nog steeds niet te verroeren. Als ze het al belachelijk vonden dat ik in de huiskamer sliep, zouden ze me in de bosjes met die kleine jongetjes helemaal verdacht vinden. Ik ving nog een paar flarden op, over ons, toen waren ze de flat in gegaan. Ik heb nog een uur over straat gezwalkt, omdat ik bang was dat ze zouden weten dat ik ze gehoord had, toen ben ik naar huis gegaan."


(wordt vervolgd)

Mariken

dinsdag 19 juni 2012

' t Ongekend - XXI

(vervolg)

"Gezellig huisje heb je."
Waarom voelde ik me zo wantrouwig? Het was mijn eigen moeder die ik op visite had. En toch hield ik haar scherp in de gaten. Het deed pijn het zo te voelen. Kwam het door haar woorden? De toon die ze gaf? Het klonk wel oprecht, maar hoe oprecht? Jaloers is misschien nog het beste woord voor die toon. Alsof ze jaloers was op wat ik er van gemaakt had. Kon dat? Kon het zijn dat ze jaloers was op mij? En als het zo was, waarom dan?
"Wat wil je drinken? Iets warms of iets kouds?"
Ze leek te schrikken. Uit haar gedachten gehaald. Een kwaad geweten? Van nu, om wat ze gedacht had, of om vroeger? Om wat er vandaag gezegd was, misschien nog meer om wat er vandaag niet gezegd was. Maar kon ik mijn eigen gevoel wel vertrouwen? Waar kwam dit wantrouwen vandaan?
"Doe maar iets makkelijks."
"Kraanwater dus."
"Eh, ja goed, hoor."
De aarzeling in haar stem irriteerde me. Ze kon toch gewoon 'nee' zeggen als ze dat niet wilde. Ik kreeg tenminste het idee dat ze mijn opmerking niet had verwacht. Nu leek het of ze niet welkom was. Alsof ik haar het minste van het minste aanbod om er van af te zijn. Was dat niet ook een beetje zo? Ik lachte maar een beetje onschuldig.
"Ik heb ook echt lekkere dingen, hoor. Thee, sapje."
"Heb je ijsklontjes?"
"Ja."
"Doe dan echt mar water, met ijs. Dat bevalt me altijd prima."
"Oké."
Ik merkte dat ik in de keuken alles zachter deed dan gewoonlijk, dat mijn oren zich spitsten om geen geluid uit de huiskamer te hoeven missen. Alsof ik verwachtte dat ze elk moment weg kon lopen met de belangrijkste stukken uit mijn leven...
Eerst lachte ik om die gedachte, maar opeens sprongen de tranen in mijn ogen. Als ze wegliep... Ze was ooit weggelopen met de belangrijkste stukken uit mijn leven; mijn kinderjaren. Met haar vertrek was het over geweest, alles wat bij mijn kind-zijn hoorde was met haar weggelopen. De leuke dingen en de rotdingen. De ruzies tussen haar en mijn vader. Het huis was anders. De tuin was leger. Ze had de hond meegenomen, Joepje, die altijd zat te wachten als we uit school kwamen.
"Was Joepje ook bij ons in de flat? Dat kan ik me niet herinneren."
Het was mijn mon uit voor ik er erg in had. Als ze nu maar alleen antwoord gaf en niet weer begon over die tijd.
"Nee, die was toen nog bij je vader. Toen ik jullie niet mocht houden en de scheiding officieel was heb ik hem opgehaald. Zonder Joepje was ik, denk ik, echt gek geworden."
Zonder ons niet? Het lag op mijn lippen, maar ik kon me inhouden. Gelukkig floot de ketel nu.
"Weet je zeker dat je niet toch liever thee hebt, ik heb genoeg water opgezet."
"Nee, ik kan toch niet zo lang meer blijven."
Het klonk opeens zenuwachtig gehaast. Ik besteedde er geen aandacht aan en liep terug naar de keuken om de thee klaar te maken. Er zaten nog drie ijsblokjes in het bakje, dat moest genoeg zijn. Ik gaf het haar en liep naar de gangkast om te kijken of er nog iets te smikkelen lag. Zowaar, een rol mariabiscuit.
"Het is niet bijwonder, maar wel lekker."
Ze nam een koekje, ik legde de rol op tafel. Stilte. De stilte die tussen twee mensen valt als geen van beiden meer weer wat te zeggen, omdat je elkaar eigenlijk heel veel te vragen hebt, maar niet weet waar je moet beginnen.
"Blijf je lang in Nederland?"
Ze keek me verwijtend aan, er schoot me te binnen dat ze iets had gezegd, maar wat?
"Dat weet ik niet precies, ik moest wat dingetjes regelen. Maar ik ging ervan uit dat het alles bij elkaar een week of twee zou kosten."
Het viel weer stil. Ze was kennelijk niet van plan hier nog een woord over te zeggen, maar ik was niet tevreden.
"Zit je in Uithoorn, bij Anneke?"
Ze schudde 'nee'.
"Maar ze weet wel dat je hier bent."
Weer 'nee'.
"Maar als ik haar toevallig spreek, kan ik dan wel iets zeggen ofzo?"
"Ik ben van plan haar morgen te bellen. Over twee dagen is alles waarschijnlijk rond, dan ga ik terug."
Ze was er blijkbaar al zowat twee weken dus. Ik vroeg maar niet verder. De stitle werd nu gebroken door Sammie, die buiten op de vensterbank was gesprongen. Hij miauwde naar me en keek toen naar Ellen, op de bank.
"Hé, je hebt een kat, zie ik."
"Een beetje, hij is van ons allemaal. Een bewoner heeft hem een aantal jaren geleden meegenomen. Hij haalt bij iedereen zijn hapjes en soms blijf hij een nachtje slapen."
"Poesje, kom maar."
Maar Sammie, die ik inmiddels door het raam naar binnen had gelaten, had geen aandacht voor haar. Hij sprong op een stoel en ging zich uitgebreid wassen. Ze zuchtte, zelfs de kat vond haar teveel. Maar dat was wat ik zelf dacht. Wat mij betreft was het wel genoeg geweest. Maar hoe moest ik dat zeggen? En had ze niet zelf al te kennen gegeven dat ze zo moest gaan? Ik nam nog maar een koekje en bood haar er ook een aan. Ze nam het met een knikje aan. De stilte duurde nu wat langer. Het schoot me te binnen dat ik had toegezegd vanavond bij Jesse voetbal te kijken. Samen met een zootje ongeregeld. Ik keek op de klok, het was vier uur, hoe laat hadden we ook al weer afgesproken?
"Er schiet me iets te binnen, ik moet even in mijn agenda kijken, misschien moet ik even bellen."
"Ik ga zo. Je hebt het vast druk genoeg. het heeft allemaal wat langer geduurd dan ik vanochtend had gedacht."
Waarschijnlijk heb je het zelf druk genoeg met je dingetjes om te regelen, ging het door mijn hoofd. Wat een rotgevoel was dit. Mijn eigen moeder en ik kon niet echt honderd procent aardig zijn. Maar was zij niet ook zo afstandelijk? Ze had vanmiddag geen moeite gedaan me te groeten, ze had alleen 'hallo' gezegd, of zoiets. Geen hand, geen zoen. Woonde zij nou in Frankrijk? Daar waren ze juist zo klef voor Nederlandse begrippen. Of is dat alleen in Franse films? Ik wilde het niet weten. Het was te zwaar om over na te denken. Je moeder die zo ver en dichtbij tegelijk is. Altijd al geweest. Hoe vaak had ik als kind niet de behoefte om tegen haar aan te leunen, even op schoot te zitten, maar ze had het altijd 'druk' met iets vaags. Voor mij als kind vaag in elk geval. De tuin, het eten koken, een breiwerkje. 'Sorry, lieverdje, ik ben nu even druk.' Was dat voor de anderen ook zo geweest? Ongetwijfeld, ik kon me niet herinneren dat Chrissie ooit bij haar op schoot zat. Ze zat bij Natasja of mij, en een enkele keer bij Jaap, maar bij Ellen? Nee, volgens mij niet.
Er werd gebeld, Jesse stond voor de deur.


(wordt vervolgd)

Mariken