donderdag 20 september 2012

Kinderarbeid

Voila, de eerste week vendange zit er op. Gelijk ook voor deze familie. En dan maandag voor de volgende vigneron aan de slag - als het weer mee zit, want meteo twijfelt al een paar dagen aan het komende weer. Dan zeggen ze de hele week regen, dan voorspellen ze weer zonnig.

Gisteren was het mercredi (woensdag) en dat betekent voor onze kinderen: geen school. De familie heeft er twee + een nichtje was bij oma, met mijn kind erbij dus vier kinderen in de wijngaard. Op de (te) kleinste na hebben ze allemaal goed meegewerkt. Niet urenlang, maar ieder een paar emmers vol. En verder lekker spelen in en om de wijngaarden waar we ons de ganse dag bevonden. Behalve dan tijdens de lunchtijd.

Tegen de mijne had ik gezegd dat hij voor elk dagdeel goed werken 7.50 zou krijgen. Zijn ogen glommen, hij rekende al op nog twee dagen bij de volgende vigneron en kwam op 45 euro. In de middag was het te warm en spelen was leuker, dus het is een euro geworden, bovenop de 7.50 van de ochtend. Toch ook niet slecht. Nog niet genoeg voor de doos technisch Lego die op zijn wenslijstje staat. Maar voor zijn verjaardag (is binnenkort) staat er geld op mijn rekening van opa en oma voor Lego, dus samenvoegen en naar de winkel!

Maar goed, er wachten mij nog twee of drie weken - ik weet niet hoe lang omdat ik vorig jaar pas later voor haar (het is een vrouwelijke wijngaardenier) begonnen ben, omdat ik met de familie toevallig in een wijngaard ernaast aan het werk was en wij die dag net klaar waren. Daar zal ongetwijfeld een mercredi of samedi bij zitten mét kind.

Vanochtend bij het opstaan - vroeg, want hij zou weer ontbijten bij de moeder van de familie, met haar kinders, zodat ik alvast kon druivenplukken - baalde hij dat hij naar school moest. "Het is toch goed hè mam, om de vendange te doen." Een echte Hollander van 'onze' Zuid-Franse druivenstreek.

Mariken

zondag 16 september 2012

Levenloze schilderijen

Gisteren was ik sinds maanden weer eens bij een goede vriend in zijn eigen huis. Omdat hij bezig was met zijn huis te verbouwen bivakkeerde hij in een huis van de familie, maar nu vond hij het tijd om weer eens bij hem thuis muziek te maken.

Er was nog geen keuken en de grond lag bezaaid met schilderijen van zijn vriendin. Ze lagen op de grond of stonden tegen de muur aan. Mijn eerste neiging was te vragen of hij het niet verstikkend vond of iets in die trant, al die schilderijen. Maar dat klonk zo negatief en ik kon eigenlijk ook niet zeggen wat ik zelf nou voelde.

Voorheen - voor de sloop van vloer en keuken - hingen een aantal schilderijen aan de muur. Ik meen een blok van zes breed en drie hoog met berkenbomen en/of dergelijken. Ik weet dat ik ze mooi geschilderd vond maar ze niet - zeker niet in zo'n getale - bij mij aan de muur zou willen hebben.

Pas toen ik 's avonds in bed lag realiseerde ik me wat het was. Ze zijn levenloos. Ja, de bomen zijn levend, zou je kunnen zeggen. Maar ze bewegen niet. Er is geen enkel teken van mensen of dieren. Geen briesje - voor zover ik ze heb kunnen bekijken - of rimpeling in het water. Ze hebben iets emotieloos, zoals de beelden bij Madame Tussaud. die soms zo enorm echt lijken (zeker toen ik nog kind was) dat je denkt dat ze elk moment kunnen gaan bewegen. Maar ze blijven stil op hun plek staan, met een gegoten glimlach of grijns of wat dan ook.

Aan het eind van deze ochtend ben ik met de hond even bij een vriend langs gegaan, die ook schildert. Even naar adem kunnen happen bij het zien van zijn schilderijen. Niet alleen zijn schilderijen leven - dorpstaferelen, de bergen hier met de wijngaarden als teken van menselijke bewoning, boten in zee, vrouwelijk schoon - maar ook de ruimte eromheen, zijn huiskamer/keuken die gelijk dienst doet als atelier. Want dat speelde ook mee bij de eerstgenoemde vriend; geen 'bewijs' dat er gewerkt werd.

Vreemd hoe zoiets je kan aangrijpen.

Mariken

zaterdag 1 september 2012

Vijgenconfiture en pretexpaard

Op de tuin staat een vijgenboom met heerlijke blauwe vijgen. Zoveel dat er niet tegenop te eten valt. Veel ligt zodoende op de grond, zeker met de hevige wind die op het moment waait. Van de week was ik even zonder kind en heb geplukt wat binnen bereik hing. Eén keer was ik er in geklommen en had gelijk jeuk; ergens had ik al gelezen dat je een soort allergie kan hebben voor vijgenblad. Het bleef gelukkig niet jeuken, zoals ooit toen ik eens onkruid tussen de aarbeienplanten had gewied, lang geleden in Nederland.

Bij thuiskomst gelijk even een foto gemaakt van de oogst en ze globaal gewogen. Globaal wil zeggen: een paar vijgen op mijn wankele weegschaaltje gelegd en daarmee een schatting van het gewicht van een vijg vastgesteld, namelijk 50 gr. Even een grove telling, er lagen er ook al een stuk of wat van twee dagen eerder => om en nabij de 50 vijgen. Kortom, een slordige 2,5 kilo. Teveel om op te eten, op zoek naar een lekker recept!

Tante Tuut had net een recept geplaatst voor Vijgen Confituur, deze als basis gebruikt, behalve dan de vruchtenpulp. De pan zat flink vol en gelukkig had ik er maar drie glazen water in gedaan, anders was het overgelopen bij het zakken van de vijgen...

De suiker heb ik er voorzichtig overheen gestrooid en er (ook) een stuk minder van in gedaan dan de oorspronkelijke verhouding. De vijgen waren (zijn... er liggen alweer 12 verse naast me) flink zoet. En ja, de confiture smaakt prima! Alleen hoop ik op geen-schimmel, want de - gloednieuwe - weckflessen spoten alledrie ondanks juist gebruik.

De volgende dag begonnen aan een tweede paard. Omdat er al vanaf april een potje pretex in huis stond - gekregen van een lieve vriendin - besloot ik hier eindelijk eens mee aan de slag te gaan. Paard 1 beviel goed, dus mocht het mislukken met de pretex dan had ik die altijd nog als bewijs van mijn kunnen. Een kwast was niet vindbaar (zal wel ergens in één van de dozen zitten - nog steeds niet alles uitgepakt wegens kastgebrek) dan maar zo in de pot dopen met een handschoen aan. Prima te doen.

Het geheel, dat wil zeggen; een plank met daarop keukenpapier, dan aluminiumfolie en daarop het pretex-project-paard, op de trap gelegd om te laten drogen. In de avond bovenop de keukenspullen gelegd, zodat de trap weer vrij kwam. Het was - na ruim vijf uur? - nog steeds de slap. Het was wel gelukt om hem andersom te drogen; schone aluminium erboven op, ander plankje erop en voorzichtig omdraaien, oude folie er af getrokken.

De volgende ochtend was het droog én stijf (genoeg). Geen tweede laagje nodig. Het zou kunnen om de gaatjes te dichten, maar je ziet op deze manier nog goed dat het eigenlijk om haakwerk gaat. Misschien moeten een paar plekjes een beetje gevijld worden, aan sommige randen zit net iets teveel pretex. Maar het hindert verder niet.

Ter vergelijking een foto gemaakt met het eerste (slappe) paard ernaast.

Mariken