donderdag 29 november 2012

Het verhaal van de Witte Kat - voorgelezen


En weer een project om van mijn lijst te schrappen...

De Witte Kat - voorgelezen


Al een flinke tijd 'moest' het eens opgenomen worden; het verhaal van de witte kat. En gisteren met stormachtig weer buiten en geen school (het was woensdag) zijn we er eens voor gaan zitten.

Zowel de Nederlandse als het Franse opgenomen samen met mijn inmiddels 7-jarige kind. Het verhaal had ik verzonnen toen hij een jaar of 2, 3 was. En we moesten het indertijd vaak vertellen. Het veranderde regelmatig. Maar nu is er een redelijk vastomlijnd verhaal.

De Franse versie moet nog in nieuwe film worden omgezet. Het kost zo een dag om het een beetje fatsoenlijk kloppend te maken. Geen superkwaliteit misschien; mijn camera is oud en haperde tijdens de opnames af en toe, terwijl op de achtergrond de wind bulderde: de gebruikte programma's zijn meegeleverd met de computer en hebben een beperkte mate van gebruiksvriendelijkheid ... (zucht), maarrrr, de lol is wat telt. Die van ons. En als een ander er ook nog plezier van heeft is dat alleen maar een extra'tje.

Mariken


woensdag 28 november 2012

Simpel breiwerk

En voilà, een nieuw brei-project :

Inmiddels bezig aan de 4e poging (de 1e uitgehaald, 2 + 3 liggen bovenaan).

Of ik ook iets gewoons, iets simpels kan breien?
Ja, dat denk ik wel, hoezo?

Volgende keer misschien.

Het goede voorbeeld van mijn tante volgen... sokken!

Weer even on-topic : mocht het lukken dan zal ik er een wat uitgebreider blog(je) aan wijden!

Mariken

woensdag 14 november 2012

Facebook verslaafd

Ruim drie jaar lang weigerde ik facebook. Ik had het eens geprobeerd, het kostte veel tijd en ik had andere dingen aan mijn hoofd.

Afgelopen weekend ging ik overstag. Mijn account bestond natuurlijk gewoon nog, daar was ik al van op de hoogte - Big Brother. Na een dag vierkante ogen van foto's kijken en berichten beantwoorden. Zo'n 60 vrienden rijker... familie, oud-klasgenoten, mensen uit mijn dagelijks leven.

Nog geen week later staat de teller op 93 vrienden. En ben ik weer een beetje op de hoogte van mensen die ik zo weinig zie. Foto's van kindjes waarvan ik soms niet eens wist dat ze op aarde rondwandelden. Ja, de 3e van mijn nichtje lijkt op zijn broers, waarom mijn nichtje reageerde: "ja, en hij wordt pas 3 binnenkort".

Nu kan ik weer met een gerust hart afkicken. Gewoon weer lekker lang met de hond gaan lopen, de afwas doen, was opvouwen. Grootste nadeel bij ons thuis is dat er alleen een computer staat. Geen tv, radio, cd-speler. De computer dient dus ook als journaal-kanaal, muziek beluisteren, films bekijken. En ja, dan is facebook aanzetten wel erg gemakkelijk. Nog een geluk dat ik een simpele mobiele telefoon heb, die alleen foto's kan maken. Oja, ik bel er ook wel eens mee.

Mariken

maandag 5 november 2012

Enig kind

Mijn zoontje vraagt wel eens om een broertje of zusje. Vorig jaar had hij een goed idee: we konden er eentje bestellen via eBay, met een vader erbij. Op mijn vraag hoe ze dat in de brievenbus moesten stoppen had hij ook een oplossing, in de trant van een vacuüm verpakt nieuw kussen.Onlangs heeft een vriendje een baby-broertje gekregen. Het is nu opnieuw een gespreksonderwerp geworden. Dat hij dan acht jaar zal schelen met het broertje of zusje maakt niet uit.

Hij weet globaal waarom hij enig kind is. Mamma lag in het ziekenhuis om zijn leven te redden en dat kon opnieuw gebeuren met een volgend kindje. En dan zou hij mij ook nog een paar maanden hebben moeten missen thuis. Het verhaal is voor mij zelf wat emotioneler en ik ga nu voor het eerst na zeven jaar proberen het zwart op wit te zetten.

Vanaf mijn eerste relatie kreeg ik natuurlijk de vraag "En wil je kinderen?", waarop mijn antwoord was: "Als de eerste per ongeluk komt, komt de tweede expres". Maar na drie maanden in het ziekenhuis en het risico op zo'n zelfde zwangerschap (placenta praevia) was dat expres-kindje voor mij 'out of the question'.

Hoe verliep die zwangerschap.

Op een dag bleef mijn menstruatie uit. Eerder had ik problemen gehad door een te snel werkende schildklier, dus naar de dokter om te laten testen. Voor de zekerheid ook urine-zwangerschapstest, en jawel, ik bleek zwanger! Tja, je vergeet wel eens wat als mens... Maar al bij de dokter begon bij ons beide de glimlach te groeien. Tot in de 2e maand de eerste schrik begon - bloedverlies. Direct naar het ziekenhuis, gelukkig wilde een vriendin wel rijden - de aanstaande vader had geen rijbewijs en het leek ons een risico als ik zelf zou rijden. Mijn baarmoeder bleek de vorm van een peer te hebben in plaats van mooi ovaal. Gelukkig lag het vruchtje in het grote rondje en we konden het hartje zien kloppen op de monitor.

Voor de komende weken kreeg ik weeënremmers. De volgende controles verliepen zonder verdere zorgen. Wél zijn de gyneacologe dat er grote kans was dat er een keizersnede moest worden uitgevoerd. Ze noemde een term, dat ging verder langs me heen, en we gingen naar huis. 'Rustig aan doen' had ze nog gezegd. Nou, ik sliep zowiezo veel. Even met de honden lopen en ik sliep weer; boodschappen doen, en ik was uitgeput; wat huishouden, en ik stortte van vermoeidheid op de bank.

In de 5e maand opnieuw bloedverlies. Weer naar het ziekenhuis. Vanwege de route tussen ons en het ziekenhuis kreeg ik een bed aldaar. Het risico zou te groot zijn voor de ongeborene. De volgende dag een nieuwe controle, nee, ik mocht nog niet naar huis. Opstaan mocht trouwens ook niet. Om te eten werd mijn bed een beetje in zit-stand gezet, en naast mijn bed stond de po...

Het werden drie lange maanden. Eén maand in Narbonne, op een half uur rijden. Als de toekomstige vader iemand vond kwam hij langs. Slechts 2 à 3 x per week, want hij werkte toen fulltime. Een vriendin die op visite kwam kocht een pak nieuwe onderbroeken voor me, want ik had er te weinig om ze aan J mee te geven en er tegelijk schone terug te krijgen.

Na een maand in Narbonne kreeg ik 's nachts een heftige bloeding. Een 'klont' bloed ter grote van een ei. Men bleef rustig, maar er was toch sprake van een lichte paniek. Een sage femme zat naast mijn bed om met me te praten, omdat het (deels?) veroorzaakt was door hevige stress - twee voorvallen die ik liever vergeet, want de tranen staan me al in de ogen. Vroeg in de morgen werden gelijk voorbereidingen getroffen om me naar een ander ziekenhuis te transporteren, omdat ze in Narbonne minder mogelijkheden voor zulke jong-geborenen; er was een risico dat er een spoed-keizersnede moest worden uitgevoerd.

Niet veel later lag ik in de helicopter op weg naar Montpellier. Het was gelukkig goed genoeg weer om met de heli te gaan, want met de ambulance was meer risico op een vroeggeboorte: hobbels, remmen etc. Hoewel ik plat moest konden ze het bed toch ietsje schuin zetten zodat ik wel naar buiten kon kijken. De eerste keer dat ik door hetzelfde landschap reed met eenzelfde soort weer kon ik niet meer ophouden met huilen. De vriend die reed vroeg bezorgd wat er was - nooit meer heb ik iemand zo begripvol zien kijken.

Na een stukje vliegen zag ik in de verte twee bergen die erg deden denken aan mijn favoriete uitzicht hier en het voelde als een belofte dat ik terug zou komen, mét kind. Ondanks de zorg kon ik wél genieten van de kleine dorpjes en steden die we achter ons lieten.

In Montpellier had ik wederom t.v. en telefoon op mijn kamer. Televisie keek ik weinig, het is niet zo mijn ding, af en toe eens een documentaire, en tijdens het eten het journaal. Telefoon was handig, want mensen konden me bellen. We hadden een 'code' afgesproken. Twee keer laten overgaan, als ik niet opnam was er een dokter, sliep ik, of wat dan ook. Alleen J liet hem meer keer overgaan, zodat ik wist dat hij het was.

Visite was wat anders. Gedurende de twee maanden daar kwam alleen J 1x per weekend. Gelukkig was hij iemand tegen gekomen die het geen enkel probleem vond om hem heen en weer te rijden. Ik ben haar daar nog steeds dankbaar voor. Hoewel ons huwelijk overigens nooit meer 'goed is gekomen'. De laatste keer dat ik me herinner dat hij (ver)lief(d) naar me keek was vlak voor de ziekenhuis-opname. Een vriendin vertelde onlangs dat haar relatie ook brak toen ze tijdens haar zwangerschap in het ziekenhuis terecht kwam.

Enfin, eens per week een uurtje de aanstaande vader. Verder niemand; Montpellier is niet direct om de hoek. Maar gelukkig had ik wel telefoon. En J had toen ik in Narbonne lag al twee mobiele telefoons aangeschaft, zodat ik met hem en anderen kon sms-en. Mensen gaven wie J puzzelboekjes, wol en katoen om te haken, boeken om te lezen. En af en toe bleef een sage femme of verpleegkundige even wat langer om met me te praten. Wat weer goed was voor mijn Frans, want thuis spraken we Nederlands en met vrienden had ik J om in geval van nood te vertalen (hij woonde al langer in Frankrijk).

Om de dag kreeg ik controles. Diverse apparatuur naast me bed, riemen om mijn buik. De weeën werden gemeten om te weten hoeveel remmers ik moest nemen. De hartslag van het kindje ook, die daarop dan gelijk enorm begon te zwemmen, blijkbaar was hij al die metingen ook wel zat. En regelmatig een echo om te zien of de placenta wellicht enigszins verplaatst was. Maar die bleef keurig beneden, zodat ik tot het einde plat moest blijven liggen.

Tot de 'laatste week'. Dat wil zeggen, de 34e. Ze hadden mij prikken geven om de longen van het kindje te laten rijpen (? maturiser in het Frans) zodat het geboren kon worden zonder al teveel zorg. Er werd een keizersnede gepland op een maandag en de week voorafgaand mocht ik per dag één keer opstaan en even naar buiten! Het was half september en ik had bijna drie maanden geen zon meer gevoeld. Oh, hoe heerlijk. En ik kon beneden een kopje koffie kopen en in het zonnetje opdrinken. Voor het eerst wandelen met mijn niet-zo-dikke buik. Niet zo dik, want ik was op streng dieet en ben maar iets van zeven kilo aangekomen als ik het me goed herinner.

Toen werd het vrijdag - nog drie dagen te gaan - en in de ochtend kreeg ik hevige weeën. Hup, alle apparatuur om mijn buik, heftige uitslagen van de weeën en de hartslag van het kindje daalde tot nul. Een kort moment, daarna ging het weer goed. Geen koffie en geen buitenlucht meer, weer plat. Kennelijk was hij het ook zat, want laat in de avond begon het weer. Minder heftig, dus ik kon toch rustig gaan slapen. Dacht ik. Even na mindernacht kreeg ik enorme aandrang om te plassen, dat mocht inmiddels wel gewoon op de wc, maar het bleef stromen en ik drukte op de alarm-knop.

Lichte paniek weer bij het personeel, en ik wilde terug naar bed "ik ben zo moe". Nee, je vruchtwater is gebroken, je moet onmiddellijk naar beneden! Het drong niet erg tot me door en overmand door slaap bleef ik netjes op de wc zitten tot ze met een rijdend bed kwamen, mij er ophesen en - snel - de lift in naar beneden. Prik in mijn rug, iemand praatte tegen me, er werd een blauw gordijn gespannen ter hoogte van mijn buik. Nu was ik klaarwakker! Niet lang erna hoorde ik de schreeuw van een baby, iemand zei "oh wat bijzonder!" want dit had men niet verwacht, gezien de omstandigheden.

Terwijl men mij niet lang erna weer dichtnaaide (ik voelde vaag iets prikken) kwamen ze aanlopen met het baby-tje. Gewogen, gewassen en warm aangekleed want het was koud in de operatiezaal. Van tevoren had men gewaarschuwd dat ik de baby misschien niet meteen zou kunnen zien vanwege de kou. De kou was juist belangrijk voor mij. Iemand zei "geef hem maar een kusje, praat maar tegen hem".

Drie kwartier nadat ik op het bed was gehesen lag ik in de uitslaapzaal. Klaarwakker, want ik was alleen van onderen verdoofd. Later in de nacht werd ik terug naar mijn kamer gebracht en belde de vader wakker: "je bent vader, ik heb hem gezien, hij had een mutsje op". Hij vertelde later dat hij de volgende dag niet (meer) begreep wat ik had gezegd, was het kind geboren met een mutsje op? Had hij het gedroomd?

Het duurde vervolgens zo'n veertien uur voordat ik het kindje opnieuw kon zien. Vanwege de omstandigheden was hij getest en ik weet niet wat nog allemaal meer. Toen konden we er eindelijk heen, zijn vader was zo snel mogelijk gekomen. Hij lag in een open couveuse en we mochten het flesje geven. Eindelijk kon ik hem vasthouden, hij hoefde niet in het bedje te blijven. Na twee of drie dagen kregen we samen een kamer. Hij in een open couveuse met een warme lamp erboven. Mijn kleine eendekuikentje. Het lukte met borstvoeding, hoewel hij ook bijgevoed moest worden met de fles, want hij kon niet genoeg zuigen om vol te zijn. Vanwege mijn alleen-heid mocht ik hem elke dag even bij de zusters laten om buiten een koffietje te kunnen drinken.

Bij de gebooorte woog hij 2,2 kilo en hij verloor als elke baby 10%. Het volgende punt van zorg was of we samen naar huis mochten. Als hij niet zo-en-zoveel toenam zou hij naar het ziekenhuis in Narbonne gaan. De moeder heeft recht om een dag of 12 te blijven. Normaal mag je kindje mee als die minstens 2,5 kilo weegt, dus de kans was groot dat hij een tijdje zou moeten blijven. De kinderarts zei dat ik er ook rekening mee moest houden dat hij nog één of meerdere keren terug naar het ziekenhuis zou moeten.

Na tien dagen konden we samen terug naar huis! De lieve vriendin kwam ons halen. Er was regen en zon... een regenboog vlak voor ons! We keken naar elkaar, dit was nog zo'n teken. Eenmaal thuis kwam er elke twee weken een puéricultrice om de baby te wegen en voor andere eventuele zorg. Het ging voorspoedig en hij bleef netjes in de curve vanaf de tijd dat hij eigenlijk geboren zou zijn.

Bij de volgende controles die ik had bij de gynaecologe bleek het een probleem van mijn baarmoeder te zijn. Met teveel risico op hetzelfde euvel. Als ik zou kunnen meten hoeveel tranen er al vloeiden bij het schrijven, zeven jaar later, dan moge het duidelijk zijn dat ik dit niet een tweede keer wilde meemaken. En dat met al een kindje thuis.

Mariken