vrijdag 16 augustus 2013

Rasmensen

Vanochtend speelde mijn zwarte hond met zijn eveneens zwarte hondenvriend. Ze hebben ook nog bijna dezelfde naam en schelen een maand of vier, vijf. Intussen stond ik met een buurman te praten die nogmaals zei "dat is een Echte Labrador". De mijne heeft het er wat van weg, maar is slanker en heeft andere beharing. Absoluut een onverwachte uitgave, gezien zijn moeder; een flink slag kleiner, met grijs lang haar.

Er was een moment dat ik het weer zat was om geen hond te hebben en het besluit was gegroeid om mijn oren en ogen eens open te houden. Toen kwam een jongen uit het dorp vragen of ik niet een pup zou willen van 'die-en-die', over een week of drie zou het nestje verwacht worden. Zo gebeurde het. Verder wilde niemand een hondje en zodoende hield men alleen mijn toekomstige pup.

Nu ken ik meerdere mensen die een rashond hebben en daarmee fokken (of gefokt hebben). Zelf heb ik ook eens een rashond gehad en een keer een kruising tussen twee rashonden, ook zeer bewust gekozen die laatste. Op zich ben ik er ook niet principieel tegen. Maar terwijl ik het er zo over had met de buurman - en het zoveelste 'compliment' kreeg omdat ik een mooie en lieve hond heb - voelde ik wat me dwars zat; de vijf broertjes van de mijne die zijn afgemaakt de dag na geboorte (op beestachtige wijze voor sommigen, mezelf incluis). Terwijl er voor rashonden flink geld wordt betaald.

De buurman haalde zijn schouders op, tja ach. En ik dacht het zelf aan één kant ook. Maar mijn redenatie-proces was op gang gebracht en ik vervolgde "stel dat ze dat met mensen zouden doen". Alleen de zuivere rasmensen mogen blijven bestaan, de rest wordt de dag na geboorte in een zak doodgeknuppeld of in de ether gegooid (ja, mensen, de methodes zijn legio).

Het deed me denken aan artikelen die ik wel eens las over ons laten wennen aan de chip. Mijn honden en katten hadden ze al. Ze moeten ook een paspoort hebben en alle inentingen (daar ken ik ook al heel wat bewuste mensen waar het hun kinderen betreft). Enfin, ik las eens dat we langzaam aan gewend raken aan dit idee. Er zijn al ouders die hun kinderen laten chippen, met absoluut gruwelijke verhalen als legitieme basis.

En toch knaagt het bij mij van binnen.

Binnenkort alleen nog maar plaats voor zuivere rasmensen met een chip in hun nek!?

Mariken

vrijdag 5 juli 2013

Diverse Gedichten

Verzameling teruggevonden gedichten waaronder in de vorm van Elf en Haiku waarvan ik behoefte heb om ze de kosmos in te sturen.


Schreiend hief zij haar ogen omhoog naar de hemel
Waar een bleke najaarszon
Waar wind de wolken
Waar vogels
Waar
Nee, dit kan niet, dacht zij toen


Elf
Twee Woorden
Wat Is Het
Dat Mij Afhoudt Van
Mezelf


Deken
Kleine Warmte
Zacht En Teder
Help Mij In Mijn
Ellende


Zeg mij
vóór mijn tranen drogen
waar is het misgegaan
dat ik dit verdriet
moet lijden?


Hoeveel te meer
zijn de woorden
die ik je zeggen wil
angst weerhoudt me
Als ik te gehecht raak
ga je vast weg
op een moment
dat ik het niet meer
verwachtte


Verlatenheid
Grote Stilte
Wat Was Geluk
Toen Wij Samen Waren
Vroeger?


Rusteloos, mijn pen
Welke woorden zijn nodig
Om te vergeten?


Wanneer ik telkens een stukje
Verder loop
Lijkt het of mijn passen vertraagd worden
2 stappen voor, 3 achteruit


Gebeurtenissen
Dagelijks terugkerend
Ritueel der mens


Zon
Tenonder Gegaan
Waar Haar Stralen
Raak Mij Niet Meer
Diepte


Golven
Wapperende haren
Wind Die Rust
Zoute Tranen Verdringen Zich
Stilte


Geef mij eeuwigheid
En ik zal dadelijk zijn
Die ik graag wilde


Eenzaamheid
Te Sterven
Zonder Goede Vrienden
Familie Die Verdwenen Is
Tijd


Brief
Twee Bladen
Vol Lieve Letters
Ze Zeggen Mij Niets
Taalloos


Moederliefde
Is twee armen om je heen
Weten zonder vragen
Veiligheid en eerlijkheid
Waar dat samengaat


Liefde
Weinig Tijd
Veel Te Weinig
Sorry Mijn Lieve Schat
Schijnheil !

woensdag 3 juli 2013

Soms

Soms is het leven zo'n mooi gedicht,
    waar je jezelf in herkent
Soms is leven een gedicht,
    wat je zelf meemaakt
Soms is een gedicht
    levend

Soms is het leven als een zwaar gedicht,
    diep, ver, zwaar
Soms is leven het schrijven van een gedicht,
    moeilijk, zonder lijn
Soms is een gedicht
    slechts een inktvlek

Maar hoe zou je een mooi gedicht moeten schrijven,
    als je bang bent voor vlekken

maandag 1 juli 2013

Leven

Leven

mooie woorden gaan door je heen
leven is een wonder
als je er bij stil staat.
Elk deeltje aan je is niets
 als het los zou staan
maar al die deeltjes bij elkaar
maken je tot de mens die je bent
die je wilt zijn
die je bent geworden.
Het leven gaat door.
En ook het mens-zijn.
Stilstand is achteruitgang
maar de belofte reikt verder

Marije - jaartal onbekend

zondag 30 juni 2013

Wat !

Wat !

Machteloze wode.
Verzet, zo vreemd.
Verliefd, ik zweef.
Nee, waarom.
O, kon ik toch spreken.
Over dit gevoel.
Wat mij beangstigd.
Zonder doel.
Zonder hoop.
Geen leven, waar.
O nee, niet weer.
Gedachtenloos schrijf ik door.
Wie, neem me mee.
De tijd snelt.
De stilte.
Ze is weg.
Lawaai, te veel.
Doe niks.
Het is voorbij.
Ik hoop.
Op wat.
Gedachtenloos verdwijn ik in de tijd.

(? 1987 ?)

donderdag 20 juni 2013

Gedachten

....
En nu, een dag later en na zes uur school, kan ik amper m'n nieuwe kamer inruimen. Ik heb m'n gedachten gewoon ergens laten liggen. Waarschijnlijk bij de telefoon.

...

Marije - 1988

Regen

Ochtend
Je ouwe broek met scheuren en vlekken zit nog steeds lekker, je schoenen zijn ook niet erg heel
Je haar vol scheerschuim, snel gegeten, zwart omrande ogen
Oorbellen in + kettingen om, ga je weg
De lucht is grauw als je buiten staat
Je moeder gooit de regenjas naar beneden
Terug naar huis stort 't naar beneden, je hebt geen capuchon
Je tas onder je jas, loop je door
Het schuim loopt van je haar dat lang niet meer rechtop staat
Je ogen zijn net halve zonnetjes met zwarte stralen
Maar je doet of 't mooi weer is
Waarom zou je de plassen ontwijken als je schoen niet tegen de regen bestand zijn
Je lacht om al die mensen met paraplu's en regenpakken, soms zelfs hun schoenen ingepakt
En wat kan je anders doen dan hopen dat die motregen nog 'ns 'n stortbui wordt....

Marije - 1988?

maandag 10 juni 2013

Dozen legen

Na twee maanden op de nieuwe plek zijn er aardig wat dozen leeg, maar toch nog genoeg om de chaos in mijn hoofd niet weg te krijgen. Van de week een paar dozen met stapels papieren uitgezocht. Waarvan veel al bij eerdere verhuizingen was uitgezocht "dit wil ik (nog even) bewaren". Er heerst het idee dat als je zo-en-zoveel-tijd niet in een doos hebt gekeken, je die zo kan wegkieperen. Maar ik ben het daar maar ten dele mee eens. Het is eerder een wens-gedachte. Want als ik door de dozen ga kom ik toch her en der een kleine schat tegen. Zo vond ik op een briefje "Jo Blankenburg Feather Dance". Gezien het stapeltje waar het tussen lag zal het van een jaar of vijf geleden zijn geweest. In elk geval had ik geen idee wat het was, behalve dat er nog bij stond 'pianomuziek'. Zo'n dertig jaar geleden hadden we een nieuwe huisarts, die ook homeopaat was. Ik had een enorme lijst met vragen beantwoord en hij stopte de antwoorden in een - Engelstalig - computer programma, waarna 'berekend' zou worden welk middel tegen mijn klachten zou kunnen helpen. Ergens misschien op tweederde van de vragenlijst kwam er al een middeltje uit. Toen kwam de vraag "waarvan kan/moet je huilen?" (ik weet niet meer precies de vraagstelling na zoveel jaar). In elk geval had ik opgeschreven 'pianomuziek' vooral als ik zelf speelde - bij mijn vader stond een piano en ik kon me daar volkomen in verliezen, zolang er maar niemand luisterde. Mijn vader luisterde met de koptelefoon op naar de televisie en de piano ging op 'les-stand'. De dokter fronste zijn wenkbrauwen "hm". Maar tot zijn stomme verbazing stond bij de lijst met veel voorkomende klachten "weeping from piano". Dozen moet je legen. Niet vol wegkieperen. Tenminste, als je weet dat er kleine schatten in kunnen zitten. Mariken

Voor Nina

Voor Nina Mooi ben je, klein kindje, met je gouden haartjes in de ondergaande zon Lief ben je, mooi kindje, als je naar me lacht met je kleine mondje Zacht ben je, lief kindje, met je roze wangetjes van de koude wind Klein ben je, mijn kindje, met je blauwe oogjes bij de grote, groene zee Marije (1989 ?)

woensdag 17 april 2013

De Proef

Tien jaar geleden kwam ik in Frankrijk terecht. Daarnet vond ik mijn website terug en de schrijfsels uit de begintijd. Niet nodig er veel aan toe te voegen, behalve dat er nodig wat opgeschoond moet worden. Hier een link naar "De Proef" : "Voor iedereen die zich afvraagt hoe dat nou is om in een (kleine) caravan te wonen, verstoken van enige luxe, behalve de hoogstnoodzakelijke, zoals een gaspitje en een kacheltje. Maar ook geschikt voor wie even tot rust wil komen in deze chaotische maatschappij." Mariken

zondag 31 maart 2013

Als je maar kan sjoelen

Het 'nieuwe' huis staat als deels 'vol' met dozen. Het oude huis staat nog veel voller; vooral beneden waar het zo ontzettend klein (en donker) is. Morgen - poisson d'avril - is het zover. Hoeveel mensen er nou uiteindelijk komen... geen idee. Maar het wordt vast gezellig. Alleen hopen dat de voorspelde regen (nog) niet komt!
En wij hebben vandaag natuurlijk alvast geoefend met de sjoelbak, die ik gisteren had opgehaald.


Impressie van de Vuurtoren in de Zeestraat*

* Tijdens een chat in het Engels met een Franse bekende schreef ik dat ik ging verhuizen naar een "light house" (licht huis) maar hij las "lighthouse" (vuurtoren). Een leuke woordspeling want de straat heet "Avenue de la Mer" (Zeestraat - maar je moet nog wel een kilometer of 30 rijden over bochtige bergweggetjes om er te komen...)


Voorkant - vanuit het straatje zie je onze ramen - 2e foto: met het spoor dat Angie (onze hond) achterliet in het nog natte rode cement (tja, een echte reu; die markeren hun territorium)

 


Achterkant (de witte gevel)
   


Beneden
       
           


Boven - grote kamer
         


Boven - kleine kamer (voor het eerst in tien jaar weer ZON in huis!!!)
   


Boven - douche en overloop
 
   


Uitzicht (met filmpje van vanochtend)
         



Een paar dagen terug kwam een vriend met een 'verhuisbak' met een wel erg leuke opdruk...
 

Mariken





















zaterdag 16 februari 2013

Per aangetekende brief

Ruim acht maanden geleden zat er een flinke scheur in de douchebak. Natuurlijk belde ik zo snel mogelijk de huisbaas op. Een maçon dus - zou je zeggen - handig als huisbaas. Ja hoor, hij kwam, constateerde dat het niet aan mij kon liggen; zo zwaar woog ik toch niet, evenals mijn kind - ja ha ha, erg grappig. Enfin, hij zou een nieuwe bak bestellen.

Maar omdat hij in ons dorp aan het werk was met een schilder was er een tussenoplossing mogelijk: de schilder deed één of ander product voor boten op de scheur en eromheen en zei dat we vooral niet op dat stuk moesten staan. Gelukkig was de bak groot genoeg om aan de andere kant te kunnen staan. En voor mijn kind was het nog te doen om te spelen in de overgebleven helft.

Twee maanden terug deed de radiator in de slaapkamer van mijn kind het niet meer. Weer gebeld, hij kwam vrij vlot - na ongeveer een week - mét een electricien. Het lag aan de radiator, hij zou een nieuwe bestellen. Oja, en dan gelijk ook een nieuwe douchebak. Hij mat hem nog eens op. Ja, en dan zou hij ook een buitenlamp erin zetten. Die ontbreekt al sinds ik hier drie jaar geleden kwam wonen. Niet erg wat licht betreft, het enige probleem is dat met regen of marin (vochtige wind van zee) het circuit hapert. Wat zich vooral uit in enorm brommen van de ijskast.

Gisterochtend zat ik net na het douchen beneden in de keuken. Achter mij een vreemd geluid. "Oh mijn hemel de radiator is nu echt op", dacht ik. Zo'n losse radiator geschikt voor een badkamer. Handig in een klein huisje. Het was echter niet de radiator, maar het was gaan lekken vanuit de douche. Op de radiator, een lamp en het contactblok waar beiden in zaten. Snel de stekkers eruit en weg van het vocht dat over een vierkante meter in de keuken druppelde. Nog een geluk dat de oven naar achter geschoven was. En of de afzuigkap heeft geleden weet ik niet, ik gebruik die niet. De lamp sprong in elk geval toen ik die 's middags weer in het contact stak.

Terwijl het nog druppelde belde ik de huisbaas. Het was tenslotte acht uur in de ochtend en vrijdag. Jaja, je begrijpt toch dat ik niet nu gelijk kan komen en ik zal die douchebak bestellen en bla bla bla. Je m'en occupe. Op dat moment besefte ik dat het al ACHT maanden was en ik zei dat. Enige verbazing en stilte aan de andere kant van de lijn. Tja, maar vandaag kan het toch echt niet.

Enfin, flink wat tranen en stress later liepen we naar de schoolbus. Zodra iemand vroeg 'gaat het' was ik weer in tranen. 'Je moet huur weigeren'. In elk geval goed om het er even uit te gooien en te beseffen dat het toch niet direct een normale situatie was. Daarna met de hond even lopen om tot rust te komen. Thuis gekomen gelijk mijn steunpunt gebeld. Centrum voor hulp aan vrouwen (en families) waar ik ook mijn Franse les had. Ze vertelde me dat ik een aangetekende brief moest sturen naar de huisbaas.

Na drie jaar zelfstandig kan ik inmiddels redelijk snel vinden wat ik nodig heb op internet en ik vond een model van de betreffende brief. Een vriend was thuis en hielp me met de zinnen die ik nodig had voor de specifieke problemen - want natuurlijk de buitenlamp en radiator er gelijk bijvermeld. En zo was ik ruim op tijd om de brief via de post te versturen. Nu dan wachten tot ik bevestiging van ontvangst krijg. En dan heeft de huisbaas nog 40 dagen voor ik daadwerkelijk huur mag intrekken. Hopelijk duurt het niet zo lang, want diverse vrienden hebben wel aangeboden om daar te douchen, maar een mens doucht liever thuis. Maar één van de vrienden heeft ook al voorgesteld om met me naar de huisbaas te gaan om even rustig met hem te praten om het niet zover te laten komen. Hij besefte op dat moment pas dat hij ergens wel wist van die aangetekende brief, maar vond tevens dat je van een huisbaas toch mag verwachten dat hij een douchebak vervangt zonder zo'n maatregel.

Huren in Frankrijk... echt een aanrader ... zucht.

Mariken

dinsdag 12 februari 2013

En nu nog afhechten...

Drops vest met enige persoonlijke aanpassingen.



















(en de camera was toch nog steeds bereid het geheel vast te leggen, zij het mét streepjes...)

Ja! Hier wil ik wel mijn werk van maken. Met een overzichtelijk atelier, bolletjes netjes gesorteerd op kleur, grootte en wat dies meer zij. Mooie uitstalling natuurlijk ook. En het haken zelf... kan natuurlijk zonder problemen ook in mijn groentetuintje.

Mariken

donderdag 7 februari 2013

Bolero

Zo gauw ik dit patroon via facebook kreeg had ik zin om het uit te proberen. Helaas mijn dikste haaknaald was nummer 6 en je zou 9 of zelfs 10 nodig hebben voor de juiste verhouding. Maar ik vond vooral de ster zo mooi.

 

In eerste instantie daarom een ster gemaakt van katoen om het eens uit te proberen. Omdat de beide printers inmiddels de geest hebben gegeven was het even flink schrijven - maar dat leest dan toch makkelijker dan van het scherm!







  
Via eBay vond ik een pakje haaknaalden met verscheidene dikte, maar ik wilde toch vast 'voor het echie' aan de gang gaan. Ik vond mooie bolletjes die normaal met haaknaald 3,5 geadviseerd worden, maar ook goed te doen zijn met nr.6.


Het eigenlijk model heeft lange mouwen, maar vanwege de aanpassingen werd het armsgat toch al anders. Vandaar een kort mouwtje die eigenlijk slechts de schouder bedekt.



'Alexandra' (mijn zelfgemaakte paspop) was willig model, ondanks haar gebroken boot en boezem die inmiddels naar beneden is gezakt...









De roze linten zijn markeerpunten die ik tijdens het haken heb gebruikt.

Ergens moet ik nog een sluiting gaan fabriceren. Nog even kijken wat ik wil. Maar al met al tevreden. Toen ik het eerste mouwtje vanochtend af had zei mijn kind "oh wat mooi mamma!" Beter compliment kan je je niet wensen.





Mariken

maandag 14 januari 2013

Oh My ...

Oh My... helemaal verliefd op deze jurk. Met dank aan de vriendin die een foto van prachtige mouwen op haar facebook zette, met daarin vermeld 'alabamachanin'. Nieuwsgierig geworden op google gezocht en ooooh, wat een prachtige dingen. Wat een bron van inspiratie!

Behoefte aan een atelier met grote ramen!





Zucht,
Mariken

dinsdag 1 januari 2013

Nieuw? jaar

Het jaar 2013 is inmiddels twintig minuten jong. En al voor het begon had ik gemengde gevoelens erbij. Ooit was ik jong en waren we met de familie bij elkaar, dronken de grote mensen champagne, werd er door de ooms vuurwerk afgestoken en gingen we nog tot een uur of 2, 3 met z'n allen eten. Alsof we ons niet al te goed hadden gedaan aan oma's heerlijke oliebollen en appelflappen, die op een plaat op de houtkachel lagen. Vermoedelijk stond de kerstboom er nog.

En ja, er waren ook De Goede Voornemens.

Inmiddels vraag ik me af waarom je Nieuwjaar zou Vieren? Waarvoor die goede voornemens die na tien dagen of zo, al weer vergeten zijn. Goede voornemens kan je elke dag maken. Waarom maak je ze? Om je leven te veranderen, om je contacten met anderen te verbeteren ... stoppen met roken, afvallen? Dat kan je ook op 5 april besluiten, of 16 oktober. Oktober die ooit de 8e maand van het jaar was, dus wat zegt dat nieuwe jaar eigenlijk? En in sommige culturen begint het nieuwe jaar op een andere datum.

Maar goed, dat was niet mijn punt. Dat was niet waarom mijn gevoelens zo dubbel zijn. Natuurlijk wil ik graag in 2013 een beter huis - met ramen, met uitzicht op de wereld, de lucht kunnen zien. En ook liever uit de bijstand en mijn geld verdienen met iets waar ik goed in ben. En wellicht ook iemand in mijn leven die steun biedt bij het groot-worden van mijn kind. Iemand waar hij wat aan heeft om de navelstreng met mij beter te kunnen doorknippen.

Het dubbele zit er meer in dat er mensen zijn die het erger, moeilijker, armoediger hebben dan ik. Mensen die niet weten of ze hun kinderen die dag wel eten kunnen geven. Die geen dak boven hun hoofd hebben. Die in een land wonen dat verscheurd is door oorlog. Of mensen die 'oorlog' in zichzelf hebben. Ik wens goed eten, onderdak en vrede voor al die miljoenen mensen. Maar ik kan het niet voor ze veranderen. Weet dat ik me ook niet bezwaard hoef te voelen om hun situatie. Ik ken genoeg mensen die het beter hebben dan ik - in elk geval in materieel opzicht. Die een 2e of 3e huis hebben. En dat gun ik ze van harte, ik kan genieten als ik bij ze ben. Ik zie de zorgen die het met zich meebrengt. En vind het onzin als ze zich om mijn situatie bezwaard voelen. Wat mij dan weer helpt niet (meer) het leed van de hele wereld op mijn schouders te nemen.

Maar toch, zou ik zo graag willen dat 2013 voor al die miljoenen mensen een jaar van ommekeer zou zijn. Een jaar van geluk, van voldoening, van gevulde magen, van blijdschap. Ik zag de reportage van de landphilharmonic. Een orkest met muziekinstrumenten gemaakt van afval. Prachtig. En ik hoop dat het geld dat het oplevert meer arme mensen in contact brengt met muziek. Dat het geen toch-al-rijke-mensen zijn die er (vooral) van profiteren. Maar dat zoveel meer mensen hierdoor in contact komen met hun eigen talenten. Er huizen zoveel meer muzikanten op aarde. Er zijn zoveel meer mensen creatief. Maar als je op straat leeft, hoe kom je daar dan achter!? Het grootste geluk voor een mens - denk ik - is je creativiteit ontplooien. Maar hoe kun je als je vooral bezig bent met overleven.

2013 - de wens dat overleven in leven verandert

Mariken